На жаль!
Гермес
Зеўс гэтых слоў на ведае...
Праметэй
Яшчэ не ведае, ды час яго навучыць.
Гермес
А ты — і сціпласці зусім не навучыўся...
Праметэй
З табою, памагатым ката, я не размаўляў бы,
Калі б яно было так.
Гермес
Ты сказаць не хочаш
Таго, чаго жадае бацька твой?
Праметэй
Што ж, гэтую паслугу я яму завінаваціў.
Гермес
З мяне, нібы з дзіцяці, здзекуешся ты.
Праметэй
А хіба ж не дзіця ты, не дурнейшы за дзіця —
Як думаеш, што я пра ўсё пачну расказваць?
Ні хітрасцю, ні катаваннямі не змусіць
Мяне Зевес пра таямніцу распавесці,
Пакуль ганебных тых не зніме ланцугоў!
Няхай імклівыя наводзіць бліскавіцы,
Няхай і завірухі насылае і няхай
Грымотамі зямныя нетры працінае —
Зеўс ад мяне даведацца не зможа
Пра тое, хто яго пазбавіць валадарства!
Гермес
Калі табе зусім не здрадзіў розум,
Зрабі выснову ўсё ж з цяперашніх пакут.
Праметэй
Вось гэтак можаш гаварыць ты хвалям —
Не думай, што, каб вырваць Зеўса ўсмешку,
Я ганьбавць схачу душу сваю
Дурной пакораю і па-жаночы
Пачну заломваць рукі перад тым,
Каго я ненавіджу. Ды хутчэй
Вазьму я, несмяротны, ды памру!
Гермес
Я шмат казаў, ды ўсё, відаць, дарэмна:
Душа, што скалянела, не растане
Ад просьбаў, быццам жарабец, які
Кусае цуглі і адчайна рвецца з лейцаў;
Але ж упартасць і зацятасць анічога
Не вартыя — як мудрасці няма!
I ўсё ж падумай добра: калі ты
Не ўчуеш папярэджанняў маіх,
Якая навальніца бед, пакут страшнейшых
Цябе дасягне непазбежна. Зеўс
Ударыць бліскавіцаю з-за аблакоў
I на шмат частак разаб’е скалу,
Ў каменныя абдоймы цябе ўцісне
І, покуль зноў ты ўбачыш белы свет,
Ён знойдзе новых катаванняў шмат:
Арла — крылатага драпежніка
Свайго — пашле, каб ён ірваў
Кавалкі твайго цела; нібы госць
Няпрошаны, крывавай дзюбай
Тваю пячонку будзе працінаць...
I ўжо твае не скончацца пакуты,
Пакуль на тваё месца іншы бог
Не прыйдзе і не спусціцца
У змрок Аіда, у глыбокі Тартар.
Таму — падумай лепш яшчэ, бо тут — 
