Софокл – Прыкуты Праметэй. Антыгона (страница 19)
Xор
Той мудры, хто шануе Адрастэю[30]...
Праметэй
Гні спіну і таму маліся, хто цяпер ва ўладзе.
А мне — што мне Зевес? Няхай ён робіць
Так, як захоча; хай сваю паказвае ўжо ўладу,
А засталося ж быць нядоўга ўладаром яму
А-а, бачу там ягонага я пасланца,
Слугу тырана новага. Вядома ж, ён прынёс
З сабою штосьці новае зусім.
З’яўляецца Гермес.
Гермес
Я да цябе, падступнага, звяртаюся —
Да здрадніка і ворага багоў,
Што, ўкраўшы ў іх агонь свяшчэнны,
У дабрадзеі да смяротных хоча.
Табе наш бацька Зеўс дае загад
Пра шлюб той расказаць, які нібыта
Яго уладзе пагражаць павінен.
Адказвай проста, без загадак цьмяных,
I не змушай мяне прыходзіць яшчэ раз.
Не будзе Зеўс да ўпартага лагодны!
Праметэй
Вось гэткія напышлівыя словы
Багоў прыслужніка яскрава выдаюць.
Дык што вы, новыя валадары,
Мяркуеце, што непахіснаю цвярдыняй
Сябе вы атачылі? Толькі ж я хіба
Не бачыў, як прагналі з трона тых
Мінулых двух валадароў[31]? I трэці,
Як гэта вызначана Небам, з ганьбай
З Алімпа упадзе яшчэ хутчэй.
Ці ты падумаў, што я аж дрыжу
Прад новастворанай дынастыяй багоў?
Не, я нізвання не баюся! А цябе
Прашу вярнуцца тою самай, што прыйшоў,
Дарогай. I майго адказу не чакай!
Гермес
Ты пацярпеў ужо ад дзёрзкасці сваёй;
Яшчэ праз гэта гора нажывеш сабе.
Праметэй
Хай нажыву яшчэ сабе сто бед —
Не памяняю іх на вашую няволю!
Гермес
Ці ж лепей быць нявольнікам скалы,
Чым паслухмяным вестуном Зевеса?!
Праметэй
За дзёрзкасць дзёрзкасцю я адплану!
Гермес
Здаецца, што сябе ты ўтульна пачуваеш...
Праметэй
Утульна? Гэткай вось утульнасці жадаю
Я ворагам сваім, ды і табе, ў тым ліку.
Гермес
Ты вінаваціш і мяне ў бядзе сваёй?
Праметэй
Я проста ненавіджу ўсіх багоў — за тое,
Што ліхам за дабро мне адплацілі.
Гермес
Здаецца, што ты звар’яцеў дазвання.
Праметэй
Калі да ворагаў нянавісць ёсць вар’яцтва...
Гермес
Цябе не вытрымаць было б, каб меў ты шчасце.
Праметэй
