Софокл – Прыкуты Праметэй. Антыгона (страница 2)
Як рамяство сваё я ненавіджу!
Улада
Навошта кажаш гэтак на яго?
Папраўдзе, не яно тут вінавата.
Гефэст
Няхай бы нехта іншы ім валодаў!
Улада
Усё ў руках багоў, але ж распараджацца
Сабой не могуць. Толькі Зеўс адзін свабодны.
Гефэст
Я гэта ведаю й спрачацца тут не буду.
Улада
Дык паспяшайся ланцугі накласці:
Бо ўгледзіць бацька наш, што ты марудзіш!
Гефэст
Вось кайданы гатовыя — на рукі.
Улада
Накладвай іх ужо: як наймацней
Бі молатам і да скалы прыкоўвай.
Гефэст
Прыкоўваю... усё раблю старанна.
Улада
Яшчэ мацней, каб дзе не адляцела:
Ён выкруціцца здольны ды ўцячы.
Гефэст
Прыкута гэтая рука надзейна.
Улада
Цяпер прыкуй другую — каб ён ведаў,
Што ён, хітрун, дурнейшы ўсё ж за Зеўса!
Гефэст
Папрок зрабіць мне можа Праметэй адзін...
Улада
Жалезны цвік, бязлітасны і гостры,
Цяпер у грудзі загані яму.
Гефэст
О Праметэй, мне ад пакут тваіх балюча!
Улада
Ты зноў марудзіш? I па ворагах
Зевесавых ты плачаш? Пашкадуеш!
Гефэст
Ты бачыш тое, што вачам нясцерпна...
Улада
Заслужанае пакаранне бачу я —
Мацней зацягвай ланцугі на сцёгнах!
Гефэст
Я ведаю, што я рабіць павінен —
Загады тут залішнія твае.
Улада
Мае загады, воклічы — якраз да месца:
Ніжэй спусціся, пад каленьмі папрыкоўвай!
Гефэст
Ну, я зрабіў усё без доўгай цяганіны.
Улада
Там, каля пятак, кайданы ўмацуй:
Тваю суддзя суровы спраўдзіць працу.
Гефэст
Твой голас гэткі самы, як твой выгляд!
Улада
Будзь больш лагодны, бо табе ж вядома,
Што мне наканаваная няўмольнасць!
Гефэст
Прыкуты добра ён — хадзем адсюль.
Улада
Будзь поўны пыхі зараз, выкрадай
Багам належнае і аддавай смяротным!