Низами Гянджеви – Oğluma nəsihət (страница 9)

Öz kaman halqasını qırmaq istəyən şair, Bükülüb açılınca, təb üstündə dikəlir!27 Bükülmüş qamətilə sanki həlqə olanlar, Fələyin qulağına bəzən min həlqə taxar.28 Bu hoqqabaz fələyin qarşısına sənətkar, Bircə hoqqa yerinə neçə daş-qaş çıxardar.29 Söz köhləni qızarkən… sənətkarın ürəyi, Dodağını öpməkçün yırtar köksü, köynəyi.30 Şairin ləl dodağı o zaman ki, açılar, Yeddi göyün, Günəşin yaxasını parçalar. Şairin ilham adlı cəsur bir atası var, Dünyaya oğul kimi ər misralar bağışlar. Şair qozbel fələyi qul eyləyər özünə, Qulluqdan azad olar, özü köçsə sözünə. Şairin xoş nəfəsi cana məhrəm, qəlbə yar, Dilsizlərə dil verər, susmazları susdurar. Hər gözələ can verən incə söz memarıdır, Sən şairə vurul ki, o, söz bəstəkarıdır. Müştəri ulduzumu söz ovsununda şair? Ya Harutun sehrini qırıb pozan Zöhrədir? Yəğmaladı bu kəndi qaçaq-quldur atlılar, Şer adlanan bu dağı alçaqlar alçaltdılar. Ağıl başımdan çıxır. Görün, sözbaz nə qədər… Sözü abırdan salır şeir, söz çeynəyənlər. Mən qanım bahasına yetirdim can meyvəsi, Neçin su qiymətinə satılsın könül səsi? Dad əlindən, ey fələk, söylə, haçaq, bəs haçaq, Beli kəmərli mərdlər31 zülmündən qurtulacaq? Başda gəzdirilməli sənət düşdü ayağa, Aç ayaqdan qandalı, döndər sözü bayrağa! Qızıl üçün, zər üçün sinov gedən həriflər Sənətin sikkəsini, görün nəyə veriblər?!32 Qızıl sözü qızıla dəyişənlər alçalır, Zülmətə işıq salan ləli33 verir, daş alır. Sənətini bilənlər ən uca dağdan uca… Bu işıqlı zirvəni kimlər alçaltdı bunca? Sultanın qızılından zərli əba geyənlər, Bir gün çörək yerinə dəmir çeynər, daş yeyər.34 Fəqət, saf civə kimi zər qəmi çəkməyən kəs, Diri qalar, sultanın qılıncını gəmirməz.35 Madam ki, baldır sözün, ucuz satma onu sən, Rəvamı söz şəhdini çibinlərə verəsən? Sənə vəfalı yoxsa, umma hətta vəfanı, Sormasalar, söyləmə hətta xoş bir duanı.36 Şəriət elmi səni adlı-sanlı bilməsə, Girişmə şairliyə, uyma yırtıcı nəfsə. Şəriət elmindədir şairin şair gücü, Söz de ki, kəmərindən nur alsın Cövza bürcü. Şerin qaldırar səni, Sidrdə əyləşdirər, Sənə ən uca qatda şahlıq, sultanlıq verər.37 Hökmdarlıq şərəfi qazandırar söz sana, “Söz hakimi” demişlər söz yaradan ozana.38 Fələklərə ucalan bir söz yaratmayınca, Fələk kimi süst olub oturma bikar, bica.39 İsmətli ol əriyib baş əyən şamlar sayaq, Gündüz təvazö əhli, gecələr ayıq-sayıq.40 O zaman ki, ilhamın aşıb-daşar, qızışar, Çərxin köhlən atını ram edərsən… yumşalar. Hər şeri bəyənmə sən, yarat elə bir əfsun, Dünyanın şah əsəri sənin qismətin olsun. Lovğalanma, görsən də gövhəri əllərində, Ondan da əlasını ara öz içərində. Qızışma, sözü bir az ehtiyatla bəyən sən, Sən ki uca rütbəli söz yarada bilənsən. Söz yolunun başına bayrağını dikənlər,