Тоҕо курус санаа киирэрий?
Сулустар уоттарын халлааҥҥа
Санньыар былыта кууһарый?
Эргэ дьыллыын арахсар түүҥҥэ
Атаарбыт эбиппин биир сылбын.
Көрөбүн тумарык быыһынан
Олоҕум уҥуоргу кытылын.
Эргэ дьыллыын арахсар түүҥҥэ
Мин үөрүүм, хомолтом барсаллар.
Кинилэр хайдахтаах да кэмҥэ
Олоҕум сорҕото буолаллар.
Эргэ дьыллыын арахсар түүҥҥэ
Ситиһиим, сыыстарыым мусталлар.
Ааспыты анаарар түгэҥҥэ
Алҕастар санаабын аймыыллар.
Эргэ дьыллыын арахсар түүҥҥэ
Эриэккэс иэйиилэр кэлэллэр.
Куһаҕан тимирэр үөдэҥҥэ,
Үчүгэй үрдүккэ күөрэйэр.
Эргэ дьыллыын арахсар түүҥҥэ
Саҥа хаар ааспыты бүрүйэр.
Араҥас сулуһум үөһэттэн
Аартыкпын сырдата чаҕыллар.
Когда прощаюсь со старым годом
Уходит старый год – приходит грусть,
И от неё избавишься едва ли.
А небосвод вечерний будто пуст —
Закрыты звёзды облаком печали.
Уходит старый год, и мне дано,
В грядущее неведомое веря,
Увидеть сквозь тумана полотно
И близкий, и далёкий новый берег.
Уходит старый год, а было в нём
И радостей, и горестей немало.
Но ни за что с любым минувшим днём
Я не расстанусь там, за перевалом.
Уходит старый год, а в новый год,
Как спутница моя войти готовясь,
Тяжёлый груз ошибок и забот
Нести с собою заставляет совесть.
«Уходит старый год, – твердит она, —
Но не гордись осиленным итогом.
Грядущим достиженьям – грош цена,
Коль злобу не оставишь за порогом!»
Уходит старый год – и ни следа
Пока что нет на снежном покрывале.
Скажи мне, путеводная звезда,
В конце дороги мы или в начале?
Күүтэбин көрсүһэр чааспытын
Өйдүүбүн, биир сайын ыраахтан —
Аан бастаан эйигин көрбүппүн,
Кыталык дьүөрэтэ таһааҕын —
Кэрэхсии одуулаан турбуппун.
Сүрэхпэр умсулҕан иэйиитин
Сахпыта арылхай хараҕыҥ,
Санньылҕан санаабын сырдатан
Суһумнуу оонньуура суһуоҕуҥ.
Эриирдээх, эндирдээх айантан
Элэйэр – сылайар кэмнэрбэр
Умайар сулуһум буолаҥҥын
Угуйа тыгарыҥ иннибэр.
Ыраата барбыккын сайыһан,
Тэбилик тирэҕим сүппүтэ,
Тумарык мөссүөҥҥүн суурайан,
Тулабар үрүҥ күн өспүтэ. 
