Хеннинг Манкелль – Güvenlik Duvarı (страница 19)

Wallander boğazı düğümlenerek manşeti okudu: Ünlü polis genç kıza saldırdı. İşte resmi.

“Kim çekti bu fotoğrafı?” dedi Wallander gözlerine inanamayarak. “Orada gazeteci yoktu, değil mi?”

“Varmış demek ki.”

Wallander koridora çıkan kapının hafif açık olduğunu ve sanki birisinin gölgesinin geçtiğini hayal meyal hatırladı.

“Basın toplantısından önceydi,” dedi Holgersson. “Belki muhabirlerden biri erken gelmiş, koridorda takılıyordu.”

Wallander kalakalmıştı. Otuz yıllık kariyeri boyunca itip kakıştığı ya da yumruklaştığı olmuştu ama hep zorlu gözaltılar esnasında olurdu bu. Ne kadar sinirlenirse sinirlensin daha önce sorgu ortasında karşısındakine saldırdığı olmamıştı.

Hayatında ilk kez böyle bir şey yaşamıştı ve onda da fotoğrafçı oradaydı.

“Bu mevzu sorun olacak,” dedi Holgersson. “Neden kimseye bir şey demedin?”

“Kız annesine saldırıyordu. Annesine daha fazla vurmasın diye ona bir tokat attım.”

“Ama bu resim böyle demiyor.”

“Olay bu ama.”

“Neden bana söylemedin?”

Wallander’in verecek cevabı yoktu.

“Umarım bununla ilgili bir soruşturma yapmak zorunda olduğumu anlayışla karşılarsın.”

Wallander kadının sesindeki hayal kırıklığını duydu. Buna öfkelenmişti. Bana inanmıyor, diye düşündü.

“Görevden alındım mı?”

“Hayır ama tam olarak ne olduğunu duymak istiyorum.”

“Anlattım işte.”

“Persson, Ann-Britt’e farklı bir versiyonunu anlatmış. Senin durup dururken ona saldırdığını söylemiş.”

“O zaman yalan söylüyor. Annesine sorun.”

Holgersson cevap vermeden önce duraksadı. “Sorduk,” dedi. “Kızının ona hiç vurmadığını söylüyor.”

Wallander sessiz kaldı. İstifa edeceğim, diye düşündü. İstifamı verip teşkilattan ayrılacağım. Bir daha da dönmem. Holgersson bir cevap bekliyordu ama Wallander hiçbir şey demedi. Sonunda kadın odadan çıktı.

9

Wallander hemen emniyetten ayrıldı. Kaçıyor muydu yoksa hava almaya mı çıkmıştı, emin değildi. Olanları doğru hatırladığını biliyordu ama Holgersson ona inanmıyordu ve bu canını sıkmıştı. Ancak dışarı çıkınca arabası olmadığını anımsadı. Küfretti. Kafası atmışken sakinleşene kadar araba kullanıp boş boş dolaşmayı severdi.

İçki dükkânına gidip bir şişe viski aldı. Doğruca eve gitti, telefonun fişini çekti ve mutfaktaki masaya oturdu. Şişeyi açıp iki fırt içti. Tadı berbattı. Ama Wallander buna ihtiyacı olduğunu hissetti. Onu şu dünyada çaresiz hissettiren bir şey varsa o da yapmadığı bir şeyden dolayı suçlanmaktı. Holgersson kelimelere dökmemişti ama Wallander şüphelerinde yanılmıyordu. Belki de Hansson başından beri haklıydı, diye düşündü sinirli sinirli. Asla kadından müdür olmaz. Bir fırt daha içti. Kendini daha iyi hissetmeye başladı ve hatta, doğruca eve gelmiş olduğundan pişmanlık duymaya bile başladı. Bu da suçlu olduğu şeklinde yorumlanabilirdi. Telefonu fişe taktı. Hiç kimsenin onu aramaması karşısında çocuksu bir sabırsızlığa kapıldı. Emniyeti aradığında telefonu Irene açtı.

“Bugünlük eve geldiğimi söylemek istedim,” dedi. “Soğuk algınlığım devam ediyor.”

“Hansson seni soruyordu, Nyberg de. Ayrıca bir sürü gazeteden insanlar.”

“Ne istiyorlar?”

“Gazeteler mi?”

“Hayır, Hansson ve Nyberg.”

“Söylemediler.”

Herhâlde gazete şu anda önündedir, diye düşündü Wallander. O ve diğer herkes. Muhtemelen başka konu da kalmamıştır. Hatta kimileri o lanet Wallander sonunda hak ettiğini buldu diye seviniyordur.

Irene’den onu Hansson’un odasına bağlamasını istedi. Hansson’un cevap vermesi uzun sürdü. Wallander, Hansson’un büyük ödül kazanacağım diye karmaşık at yarışı programlarını önüne serdiğini ancak küçük bir ikramiyenin ötesine geçmeyecek kuponlar yaptığını düşündü.

“Atlar ne yapıyormuş?” diye sordu Wallander, Hansson telefonu açınca.

Akşam gazetesindeki haberin onu etkilemediğini göstermek için söylemişti bunu.

“Ne atı?”

“Bu aralar at yarışı oynamıyor musun?”

“Hayır, şu sıralar değil. Neden sordun?”

“Sadece bir şakaydı. Sen bana ne sormak istemiştin?”

“Odanda mısın?”

“Evdeyim, üşütmüşüm.”

“Arabalarımızın hangi saatlerde o yoldan geçip döndüğünü bulduğumu söylemek için aramıştım. Sürücülerle konuştum, kimse Hökberg’i görmemiş. Yolun o kısmında toplamda dört kez geçilmiş.”

“Demek ki yürümedi. Birisi bırakmış olmalı. Emniyetten çıkar çıkmaz, ilk yaptığı birisini aramak olmuş. Ya da ilk iş birisinin evine yürüdü. Umarım Ann-Britt, Persson’a bunu sormayı akıl etmiştir yani Hökberg’i kimin arabayla bırakmış olabileceğini. Ann-Britt ile konuştun mu?”

“Vaktim olmadı.”

Bir sessizlik oldu. Wallander konuyu ilk açan olmaya karar verdi.

“Gazetedeki o fotoğraf pek hoş değildi, sanırım.”

“Değildi.”

“Asıl soru, bir gazeteci nasıl oluyor da emniyetin koridorlarında geziniyor. Basın toplantılarında her zaman grup olarak içeri alınırlar.”

“Sen de fotoğraf çeken birileri olduğunu fark etmemişsin, ne garip.”

“Bugünkü makineleri fark etmek kolay değil.”

“Tam olarak ne oldu?”

Wallander ona olanı anlattı. Holgersson’a anlatırken kullandığı kelimelerin aynısını kullandı.

“Hiç tanık yok muydu?” dedi Hansson.

“Fotoğrafçı haricinde hiç kimse yoktu, o da yalan söyler zaten. Yoksa fotoğrafı beş para etmez.”

“Kamuya açıklama yapıp kendi açından olanları anlatmak zorundasın.”

“Sence ne faydası olur? Bir anne ve kızının sözüne karşılık yaşlı bir polisin sözü? Asla işe yaramaz.”

“Sözü geçen bu kızın bir katil olduğunu unutuyorsun.”

Wallander bunun sahiden işine yarayıp yaramayacağını düşündü. Aşırı güç kullanan bir polis, her zaman ciddi bir meseleydi. Bu, Wallander’in şahsi fikriydi. Olayın ayrıntılarının da sıra dışı oluşu işini kolaylaştırmıyordu.

“Bir düşüneceğim,” dedi ve Hansson’dan onu Nyberg’e bağlamasını istedi.

Nyberg hatta bağlanınca Wallander viski şişesinden birkaç yudum daha almıştı, artık çakırkeyifti ve göğsündeki daralma hissi de yok olmuştu.

“Gazeteyi gördün mü?” dedi Wallander.

“Hangi gazeteyi?”

“Resim olan? Persson denen kızın resmi?”

“Akşam gazetelerini okumam ama duydum. Annesini dövüyormuş galiba.”

“Resmin altındaki yazıda öyle demiyor.”