Бо нягоды я змог!
Спачыў бестурботна,
Каб выспацца ўсмак,
Спытаецца кожны:
«Ляжыць тут мярцвяк?»,
І зоры адкажуць:
«Напэўна мярцвяк».
І стогны, і жальбы,
І ўздыхі, і плач
Заціхлі, а з імі —
Гадзіннік няўдач,
Жахлівы стук сэрца,
Жахлівых няўдач.
Агіда, і немач,
І болю страла
Забыты, і знікла
Бяда, што пякла,
Жыцця ліхаманка,
Што сэрца пякла.
Жахліваю мукай
Быў змучаны тут,
Бо зведаў я смагу
У пекле пакут:
Праклятае жарсці
Агонь – мой прысуд,
Ды ў водах гаючых
Пазбыўся пакут.
У водах падземных,
Што ціха цяклі,
Крыніцы, што бегла
Ля самай зямлі,
Крыніцы ў пячоры
Амаль на зямлі.
Хай дурань не кажа,
Што змрок тут густы,
Што дом мой панылы,
Пакой мой пусты,
Што нельга, каб ложак
Заўчасна астыў, —
Ды класціся мусім
У ложак пусты.
Знявечаны дух мой
Прывабіла глуш,
Забыў я навечна
Пах зманлівых руж,
Забыў пра трывогі,
Пах міртаў і руж.
Цяпер у самоце
Мне песціць узгадкі
Пра боскі нектар
І пахкія браткі.
Я сню размарыны,
І руту, і браткі,
І пешчу я ў цемры
Цнатлівыя згадкі.
У шчасным спакоі
Узношу маленні
Да высокае праўды,
І прыўкраснае Эні,
І спакой абяцаюць
Рукі мілае Эні.
Яна мне пяшчоту
Сваю аддае,
Засну я ў ласкавых
Абдоймах яе,
