Эдгар По – Маска Чырвонае Смерці (страница 96)

Гучыць адказ, — І знойдзеш Эльдарада».

Эль – да радасці

Пена і бурштыну ззянне — Шклянку асушу я ўміг. Весела мільгаюць здані, Я не ў стане выгнаць іх. Дзіўных духаў карагоды Парушаюць мой спакой. Сумаваць няма нагоды: Сёння эль цячэ ракой!

Анабэль Лі

Можа й помніце вы: вельмі-вельмі даўно Ў каралеўстве прыморскай зямлі Мной каханая страсна дзяўчына жыла З дзіўным іменем Анабэль Лі; — Мы кахалі й хацелі быць разам заўжды, Толькі гэтым мы з ёй і жылі. Быў я гэткім жа самым дзіцём, як яна, Ў каралеўстве прыморскай зямлі, І мацней за любога кахалі мы там — Я і юная Анабэль Лі — Серафімы – і тыя зайздросцілі нам І каханню, якім мы жылі. І таму з вышыні вельмі-вельмі даўно Ў каралеўстве прыморскай зямлі Неяк ноччу дыхнуў сцюжны вецер з-за хмар На каханую Анабэль Лі; Сваякі яе шэсцем хаўтурным прыйшлі І яе ў мяне з рук узялі. І схавалі у склеп, каб кахаць не маглі Мы ніколі ў прыморскай зямлі. І анёлы на небе не зведалі той Асалоды, ў якой мы жылі, — І таму з вышыні (тое знаюць усе Ў каралеўстве прыморскай зямлі) Неяк ноччу дыхнуў сцюжны вецер з-за хмар І забіў маю Анабэль Лі. Але ж людзі так моцна кахаць не маглі, Хоць старэйшыя значна былі І мудрэйшыя значна былі, — Ні анёлы з бяскрайнасці райскіх далін, Ані дэманы з нетраў зямлі Не маглі разлучыць мяне з Анабэль Лі, З незабыўнаю Анабэль Лі. І так ззяе ўгары месяц мне з той пары, Каб я сніў маю Анабэль Лі; І так зорка мігціць, каб не мог я забыць Вочы любай мне Анабэль Лі; І таму я ўначы тут ляжу на плячы Самай юнай, каханай і пекнай з жанчын Ў каралеўстве прыморскай зямлі — Тут, у склепе прыморскай зямлі.

Для Эні

О неба! Знікаюць Хваробы сляды, І боль, і пакуты Сышлі назаўжды — Жыцця ліхаманку Здалеў назаўжды. Скрухі няма. Рук не чую і ног; Што навечна я скуты, Што падняцца не змог, — Не нагода для суму,