Джафар Джаббарлы – Mən bir susmaz duyğuyam ki… (страница 2)

Bunların halından, aya, kim xəbərdar olmalı? İngilislərmi, firənglərmi və ya islamilər? Kim yanıb qardaş qəmində çox dilazan olmalı? Xaneyi-millət xərab olmaqda, imdad istəyir. Ey ucaldan təqi-ərşə fəxr ilə kaşanələr! Nerdədir “əl mömininə ixvətin” ayatı bəs? Ey özün islamə daxil eyləyən biganələr! Ey özün mömin bilənlər, imtəhan meydanıdır, Qəlbiniz amalını etsin sübut amalınız. Leyk, millət, can verir, siz eyşü nuş aludəsi, Şər qanuninə mütləq ziddir əfalınız, Bu zəlalət ərsəsində cismi-millət bisipər, Tiqi-cəlladi-əcəl rədi-səma tək rəşədar. Zülm ilə pamal olur millət, siz eyd etməkdəsiz. Hökmi-Quran böylədirmi, söylə, ey biəğniya? Ax, bu səslər kimləri imdadə səslər müttəsil? Ax, bu əllər hansı bir qövmin dilər ehsanini?! Kimlərə bu yaşla dolmuş gözlər olmuş intizar? Ax, bu solğun xəstə kimdən gözləyir dərmanini?! Bax, bu yanda gör tərənnümsüz olur sazəndələr, Ax, nə xoş rəqs eyləyib əl oynadır rəqqasələr! Gör nə zəninlə tamaşa eyləyir bu çeşmlər, Ax, nə xoş kəskin şəfəq saçmaqdadır əlmasələr! Ac yetimlər naləsi əflakə əksəndaz olur; Əğniyalər süfrə qurmuş, eyd edir püriftixar. Böylə bir millət yaşarmı? Bu nə cür bir sirdir? Bəzi işrət, bəzisi ac, giryələr eylər nisar. Ağla, ağla, ey yetim, imdadə səslə milləti! Çal, çal, ey sazəndə, tarın başqa bir xülyası var! Ax, ax, ey göz yaşları, səpil bəla tək mövcə gəl! Tök, tök, ey saqi, şərabın dadlı bir sevdası var! Lal ola, ya rəb, o dil imdadə gəldim söyləməz, Kar ola ol naləyə guş etməyən cəlladlər! Kor ola, ol kor olan gözlər ki, görməz zilləti, Məhv ola ixvaninə rəhm etməyən şəddadələr! Ar ola ol şəxsə kim, fəryad eşitməz, inləməz! Ar ola ol şəxs əsla rəhmi yox, ehsanı yox! Ar ola ol millətə kim, matəm içrə eyş edər! Ar ola ol millət əfradinə kim, vicdanı yox!

BU HƏQİQƏTDİR Kİ…

Bu həqiqətdir ki, bir səslə edib aləm qəbul: Sarsıdar əflaki birlik, ittifaqın qüvvəti. İttihad ərbabinə aləm müti olmuş müdam, Müttəhim bir millətin daim ucalmış şöhrəti. Partlasın toplar, şrapnellər, tüfənglər, bombalar, İttihadın qüvveyi-əzmi hər asan eyləməz. Partlasın odlar, alovlar, ildırımlar, şölələr, İttihadın odu qəlbi zərrə suzan eyləməz. Qələlər, bürclər, dəmirlər və möhkəm istehkamlar, Puç olar gər İttihadın tiği etsə ictihad. Arkadaşlar, varlığın millət istərsə saxlasın, Əlbəəl versin də, etsin ittihadi-ittihad.

HÜSEYN ƏRƏBLİNSKİYƏ

Möhtərəm, ey sevgili yoldaşımız mərhum Hüseyn! Çox çəkib cövrü-cəfa qardaşımız məzlum Hüseyn! Zillət içrə etdim abad səhneyi-millimizi, Xabi-qəflətdən oyatdın milləti-küllimizi. Ac-susuz atdın özün bu kəşməkeş meydanına, Millətin bir cam yetirdin səhneyi-ürfanına. Səhneyi-milli səninlə bir təcəlla bulmada, Sən vəli bir xaki-zülmətə şitaban olmada. Çəkdiyin cövri-cəfanın intəhasın bilmədin, Həsrətin qəlbində, bir cəllada can tərk eylədin. Cismini millət qəmi çoxdandu milliləndirdi, ya Qoymadı rahət səni, zatında cuş etmişdi ya!