Анонимный автор – Bağımsızlık Dönemi Özbek Edebiyatı (страница 43)

Rüzgâr ağlar toprakları savurup Bitkiler titreyerek ederler secde Duaların kabul olduğu anlar Güneş nuruyla getirir müjde.

BAHRAM ROZİMUHAMMED (1961)

Bahram Rozimuhammed 1961 yılında Özbekistan’ın Harezm vilayetine bağlı Şavat ilçesinde dünyaya geldi. Üniversite eğitimini Taşkent Devlet Üniversitesinin Gazetecilik Fakültesinde tamamladı (1984). Şairin ilk şiir kitabı “Sessiz Adım” adıyla 1987 yılında yayımlandı. Ardından “Kavağa Yakın Yıldız” (1989), “İki Nur” (1994), “Devsemen” (1995), “Usulca Çiçek Açan Ağaç” (1997), “Gündüzün Sınırları” (1999), “Gölgelerin Sohbeti” (2006) gibi şiir kitapları yayımlandı. Bahram Rozimuhammed şairlikle birlikte çevirmen olarak da bilinmektedir. O çağdaş Alman şairlerinin şiirlerinden Özbekçeye çeviriler yaptı. Edebi yazılarından oluşan “Çolpan Tan Yıldızı Demek” adlı kitabı da bulunmaktadır.

INSONNING SARGUZASHTLARI

men g‘aroyib mevaman yolg‘izlik daraxtidan uzilgan meva yo‘q men yerga tushmadim yer ko‘tarilib keldi men tomon va bandimdan uzildim qo‘ydim bir sap-sariq maymun oq farishta bilan suhbatlashayotgan edi farishta ko‘rsatkich barmog‘i ila ishora qilardi osmonga qiqirlab kulardi maymun farishta takror va takror osmonga cho‘zardi ko‘rsatkich barmog‘in qornini ushlab xoxolardi maymun farishta uchinchi marotaba jiddiy so‘z qotdi maymunga maymun sarosimada menga qaradi va o‘sha lahzada yolg‘izlik daraxtidan uzildim birdan suhbat shabadasi chirt uzdi meni g‘aroyib mevaman yolg‘izlik daraxtining mevasi

İNSANIN MACERALARI

ben garip bir meyveyim yalnızlık ağacından koparılmış meyve hayır, ben yere düşmedim yer yükseldi bana doğru ve dalımdan koptum da kaldım sapsarı bir maymun ak melekle konuşuyordu melek işaret parmağıyla gökyüzünü gösteriyordu katıla katıla gülerdi maymun melekse tekrar ve tekrar gökleri gösterirdi işaret parmağıla karnını tutarak gülerdi maymun melek üçüncü defa ciddi şekilde söz attı maymuna maymun sersemleşti baktı bana ve tam o anda yalnızlık ağacından koptum birden sohbet esintisi çıt diye kopardı beni bir garip meyveyim yalnızlık ağacının meyvesi

TUT

Kovagiga chumchuq uya solgan ey qishlog‘imizdagi tut seni sog‘indim xon qizi gavhar munchoqdek shippa yopishgan yantoq qo‘rgim keladi seni men yer hidini sog‘indim loy o‘yinchoqlarimiz to‘rpoq emish hanuz bo‘jilari ila qo‘rqitgan dala tuzlarimiz qani uyalibdimi mendan kichraymish kulba nos rangidagi qovoqlar tovlanmish suvlar oqayotganmish bir yig‘i kabi semiz o‘t do‘mboq qiz kabi erkalanib yotmish mol tezagi turtib uyg‘otdi allanimalarni balki ishonmassan ter hidi esimdadir ishqdan menga saboq bergan qizaloq