Али Керим – Seçme Şiirler (страница 25)

Gece yarı olmuştu artık. Bitmişti görüşler, Hoş sohbetler, Gülüşler. Dökülüveriyordu Van Gogh’un Dudaklarından arada bir Küçük küçük güneşler: “Neden battın ey Güneş? Ateşin var, Işığın yok. Gel gözlerime düş benim… Ey acısı Derdi hoş; Ey yanışı vefalı, Ey varlığım, Ey canım, Ey sevgili düşmanım.”

KÜR’E YAĞMUR YAĞIYORDU

Güneş batıyordu Kür’de Durmuştum sahilde ben. Sularda köprü vardı… Sanki kızıla boyanmış Kür, Güneşten akıyordu. Bir ağaca yaslanıp, duruyorum deminden beri İnsan mıyım, taş mıyım, ağaç mıyım? Bilemem. Ben kendimin değilim, ne yerdeyim ne gökte Başka bir âlemdeyim, bir daha dönüp gelemem. Kür’e yağmur yağıyordu… Sularda renkli bir yağmur. Böyle bir yağmur başka bir yerde görülmemiş. Geniş ovalar tarafında yağmur yağıyor rengi gümüşü Göklerin tebessümü, tabiatın gülüşü. Kür’ün ortasındaysa… Güneşin karşısında al, Al kırmızı bir yağmur, Al kırmızı bir hayal. Samuk39 ormanlarının kapkara gölgesinde Yağmur görünmüyor göze. Kür suları orada ufak ufak oynuyor, Sanki yağmurdan değil, Kendi kendine kaynıyor. Kür’e yağıyordu yağmur, Kür’e yağmur yağıyordu… Onun bin rengi vardı. Yağıyordu altın yağmur… Yağıyordu gümüş yağmur Siyah yağmur, gri yağmur, Nerde buluşur yağmur. İnanmadım gözlerime… Dedim burada bakan ben miyim? Yoksa bir rüya mı gelip geçti gözümden. Hiçbir yerde hiçbir zaman Böyle bir şey olmamış, Ben yoktum orada… Kür’e yağmamış yağış.

KÜR’Ü GÖRDÜM

Kür’ü gördüm, akıyor yavaş yavaş, Yükseltmeden süratini. Plaj fotoğrafçıları gibi Çekerek hepimizin suretini. Birden hayretler içinde kaldım… Şimdiye dek sanıyordum Kür bir yönde akıyor. Ama gördüm ki Yan taraflarda burulup