Али Керим – Nə xoşbəxt imişəm bir zaman Allah… (страница 3)

– Sağlığına bir qədəh! Ayrılırdılar. Hərə elə o dəqiqə vaxtlı-vaxtında O biri haqqında Qaşqabaqlı, Büzülmüş dodaqla, Yellənən başla, Dartılmış qaşla Deyirdilər: – Əclaflara bir bax, Yalançı sərraflara bir bax, Düz adamsınızsa siz Niyə bilə-bilə Mənə dahi demirsiniz? Hamısı bir-birlərini pislərdi. Özlərini isə dahi hiss edərdi. Beləliklə yeddi allah, yeddi axmaq, Yəni on dörd miyanə Məclisə hamıdan tez gələrdilər Yerlərini bilərdilər. «Keçin başa» deyiləndə Səfərbər baxışları ilə bərk tutduqları stula tərəf yüyürərdilər, bir-birinə dəyərdilər. Sağlıq deyiləndə Yeddisi də qız kimi qızarıb, Göyə öyrənmiş başlarını Yerə əyərdilər, Gözləyərdilər. İdman tapançasının atəşini gözləyən yürüşçü kimi gözləyərdilər. Düşünərdilər: – Seçilməsəm, ah, batar, gedər tamam adım. Baş qaldıranda görərdilər ki, Dahi olmayan oğlunun biri dahi olmayan tamadadı. Nəhayət, günlərin dahiyanə bir günündə Bir yerə baxıb, bir göyə Bu onun, o bunun işini bilməsin deyə, Bir-birinə xəbər də vermədən Ayrıldılar, Getdilər, Müstəqil dahilik etdilər.

FRAQMENTLƏR

Otuzdan çox yaşamışam… Göyçayda,            Bakıda,              Moskvada,                 Tiflisdə. Arabada, təyyarədə,                         Gah qum üstdə,                         Gah dənizdə. Sevgi toranında,