Али Керим – Nə xoşbəxt imişəm bir zaman Allah… (страница 14)

Şeirim dedilər ki, bəyənilməyib… Sevinir nadansa… Bu sevinc nədir? Görünür, onun da ən gözəl şeiri Sənin bu şeirinin zəifliyidir. Yazırsan gecələr… Daha da çox yaz… Nə qəm çək, nə də ki, təəssüf eylə. Sən yaxşı işləsən, gülümsəyəcək Hər yazın dostların təbəssümüylə.

AZƏRBAYCAN

Azərbaycan! Odlar yurdu! – Ürəklərin odundan Yaranmış bir diyar. Dostuyla hər dərdi-məlalı, Sevinci bir duyar. Azərbaycan – Tarixlər şahidi, Nizamisi sərhədsiz təfəkkürü, Nəsimisi həqiqət şəhidi. Füzulisi – könlün Hər guşəsindən xəbər verən, eşqin bütün çalarlarını görən dünya ürəkli bir sənətkar. Nəsrəddini, Cəlili çiynində xalq dərdinin Kəpəzi, Şahdağı. Sinəsində çalın-çarpaz göz yaşı,        ah dağı. Sabiri – gülüşündə hüzn, Kədərində hüsn, Sükutunda tufan, Tufanı ərşə dayaq alovdan Yaranan bir insan Azərbaycan! Şöhrəti sərhədlər aşan, özündən böyük      ölkələrlə yarışan, dünyaya yaraşan, yaraşıb ona gözəllik verən, neft diyarı, Yanar ən uca zirvələrdə şöhrət ulduzları. Suları üstündə dünyanın ən nəhəng gəmisi kimi lövbər atmış polad küçəli, min ayaqlı, dalğaların nəğməsi zirvəsində qərar tutmuş cavan,       ləngərli,            qorxmaz,               igid bir şəhər. Dalğalar üstünə          mavi nəğmələr              səpələr. Azərbaycan! İnsanı –          təbiət kimi təbii,              mehriban,