Али Керим – Nə xoşbəxt imişəm bir zaman Allah… (страница 13)

         gözləri göydə qaldı. Göy də şəfəqlər saçan           ahına baxdı, daldı. Dedilər ki, fələklər           yaratmışdır bu odu, Fəqət bu oda yanan           fələklər özü oldu. Baxıram ucalardan          gəlir Füzuli səsi. Görünür ucalarda           onun nurlu izləri. O ulduzlar           Füzuli yanğısının közləri, O Günəş də Füzuli odunun nişanəsi.

XƏTAİ

(poemadan parça)

Xətai at belində, At xəyal qanadında, Xəyal da təsəvvürün təsəvvürünə süvar… Düşmənin təhqir qədər İti qılınclarından Yerdə Vətən bölünür, Dodaqda «Vətən» sözü, Çayda axan duru su. Günəş də parçalanır Yaralı bir əsgərin Gözlərinə tökülür. Torpaq ayaqlar altda, İntizar bir ananın Köksü kimi sökülür. Xətai at belində… O qədər qəzəblənib yanıb dırnağınadək İndi elə bilir ki, Atı da o aparır, Keçirib ayağının Barmaqları ucunda… Xətayi at belində, At qəzəbin belində At az qalıb uçuna… Qurumuş boğazını Yaş eləməkçün bir az Xətai hərdən sorur Dodaqdakı qanından. Ona elə gəlir ki, qılıncını heç zaman Çıxarmamış qınından. Ürəyindən çıxarır, Saplamışdı düşmənin Ürəyinin başına… Zəfər olub dost ona Nizəylə nöqtə qoymuş, Düşmənin sinəsində Başladığı dastana.

YAZIRSAN GECƏLƏR…

Yazırsan gecələr…          dostun, yoldaşın Sadə təbəssümü işığında sən. Eh, yoxsa, yoxsa ki, yazmaqmı olar – Lampa işığında nə edəcəksən? Görürsən qərq olur mənimtək o da Bir nadan sözünün söz kölgəsinə. Eh, lampa işığı,          dost təbəssümü Gərək işıq versin onun özünə.