Али Керим – Nə xoşbəxt imişəm bir zaman Allah… (страница 16)

        yolla dolur ki, Gecə sübhə qədər,           şirin yuxu tək Tökülür onlardan          sinəmə yollar, neçə kənd, şəhər, nə qədər diyar. Doludur yollarla gözümün içi, Gözümün üstə də yollara yer var…

ANA

Demirəm göy kimi ucadır adın, Yox, yox alçalmasın söhbətin, sözün. Sən ki yaranışdan oxşar olmadın, Ancaq özün kimi böyüksən özün. Əyilib alnından öpəndə hərdən Könül dodağıma bir də öp, – deyir. Ağarmış saçına əl vuranda mən Əlim Şah dağının başına dəyir. Mən səni bağrıma basanda bərk-bərk, Gör nələr düşünüb, nələr duyuram! Elə bil Göyçaydan Kamçatkayadək Vətən torpağını qucaqlayıram.

DƏNİZ

Dostum İ.İslama

Üfüqlərə başını       Qoyub uzanmış dəniz… Onun böyük qəlbində       Kiçik bir duyğu kimi       Çırpınır dağ gövdəli,       Dağ siqlətli gəmimiz. – Mən,       Baxıb, göyərtədən Görürəm ki,         Tullayır biri yemiş qıçası,         Biri kağız parçası,         O biri, nə bilim, nə –         Dənizin saf qəlbinə.         Dəniz coşub-daşmayır;         Suları çaxnaşmayır.         Sakit əzəmətiylə,        Gücüylə, Qüdrətiylə Ona atılanları Saflığına qərq edir. Fikir verib görürəm: Dəniz yenə təmizdir. Dəniz yenə dənizdir!

SƏFƏRDƏN SONRA

O endi yerə       orbitdən, Nəhayətsizlik       ilğımlarından. Ona Xeyli balaca,         yöndəmsiz,            gözəl göründü cahan. Gəncin döşündə əlvan üfüqlər, Gözlərindəsə           Yerdən çox böyük         ulduzlar qatı Görüş… Öpüşmə…        Şirin yorğunluq…          Getdi…            Uzandı…