Адам Мицкевич – Grażyna (страница 4)

Spuszczaj się na mnie, w niczym nie uchybię. Naprzód rycerstwo obeślemy wszędy: I tych, co w mieście zostali się bliscy, I co na wiejskie powrócili grzędy, Mają na zamek zgromadzić się wszyscy; Więc krewne pany, więc starsze urzędy, Ku bezpieczeństwu a większej ozdobie, Z sowitym51 pocztem niech staną przy tobie. Co nim dokonasz, ja mogę tymczasem Wyruszyć jutro, lub pojutrze z rana, Ze służbą, z świętą osobą kapłana, Tudzież z potrzebnym do uczty zapasem: Aby się wszystko złatwiło na przodzie, A na źwierzynie nie brakło i miodzie52. Nie tylko bowiem sam naród prostaczy, Lecz i starszyzna za łakocią53 goni; A widząc zrazu54 pańskiej hojność dłoni, Dobrze stąd sobie na przyszłość tłumaczy. Tak zawżdy było w Litwie i na Żmudzi: Jeśli nie wierzysz, pytaj starych ludzi». Skończył, podchodzi ku oknom i doda: «Wietrzno, niepewna na jutro pogoda. Jakiegoś widzę rumaka przy wieży, A tuż i rycerz oparty na łęku55, Drudzy dwaj chodzą, konie wodząc w ręku Posły niemieckie – poznałem z odzieży. Czy ich zawołać? Czyli56 niech na dole Przez usta sługi odbiorą twą wolę?». To mówiąc, okno przymknięte zaszczepił57, Niby niechcący, i patrzył i gadał: Ale umyślnie pytanie uczepił, By coś o posłach niemieckich wybadał. Na to mu prędko Litawor odpowie: «Jeżeli kiedy wychodzę po radę Do cudzych, własnej nie ufając głowie, Zawżdy twe zdanie na początku kładę: Boś zewsząd godzien mojej czci i wiary, Jak w polu młody, tak na radzie stary. Więc choć nie lubię, by dzieł przyszłych końce58, Lada czyjemu widne były oku… Zamiar wylęgły w myślenia pomroku Źle jest przed czasem wykazać na słońce. Niechaj rzecz cała, dokonania bliska, Jak piorun wprzódy zabija, niż błyska… Przetoż ja krótko pytanie odbywam: Kiedy? Dziś, jutro. Gdzie? Na Żmudź, do Rusi». «To być nie może!» – «Będzie i być musi!… Lecz dzisiaj tobie głąb serca rozkrywam. Dlategom kazał do konia i zbroi, Dlatego nagle i orężnie godzę: Bo wiem Witołda, że z wojskami stoi59, Gotowy wstręty czynić60 mi po drodze; A może na to chciał do Lidy zwabić, By zwabionego pojmać albo zabić. Ale ja z mistrzem pruskiego Zakonu61 Tajemne zaraz związałem przymierze, Aby mi swoje dał w pomoc rycerze; Za co w nagrodę ustąpię część plonu62. Jeśli, jak słyszę, przybyli posłowie, Znać, żem na jego niezwiedziony słowie. Wprzód więc nim zajdą siedmiorakie gwiazdy63, Ruszymy przydać ku litewskiej sile Niemców pancernej trzy tysiące jazdy I pieszych knechtów we dwójnasób tyle64… Będąc u mistrza, sam sobie wybrałem,