Виктор Гордей – Доктор Дождь (страница 56)

Я табе свае песні прапела,

Словы цёплыя добра ляглі, –

Пахвалі ты мяне, мой нясмелы,

Перад бацькам сваім пахвалі.

Зацвілі маладыя каштаны,

Палюбуйся на іх, паглядзі, –

Прывядзі ты мяне, мой каханы,

Да матулі сваёй прывядзі!

***

Мужчына углядаўся не раз

У вочы жанчыны цудоўнай

І доўга шукаў там адказ,

Які быў адной ёй вядомы.

            Ён рукі яе цалаваў,

            Пяшчотнымі песнямі песціў, –

            Ёй Бог прыгажосць аддаваў,

            Яна – набірала цярпення!

                        Ён ярка і шчодра гарыць,

                        Яна толькі ціха ўздыхае.

                        Мужчыну чакаюць сябры,

                        Жанчына – чакае кахання!

Ён свет сто разоў абыйшоў, –

Душа яе побач лятала.

Мужчына і словы знайшоў

Там, дзе іх жанчына паклала!

            Калі ўсміхнецца жыццё –

            Ім ластаўкі неба расчыняць

            І зможа мужчына ўсё,

            Калі будзе побач жанчына.

                        Нібы вызвалення свайго

                        Чакае, калі ўстрапянецца,

                        Ля моцнага сэрца яго

                        Жанчыны маленькае сэрца!

***

Маладыя за сталом,

Госці побач селі, –

Закружыла, загуло,

Павяло вяселле!

            Эх, падкінем дроўцаў,

            Чарачкі асушым.

            Налятайце, хлопцы,

            Адвядзіце ду́шу!

                        Маладое – маладым,

                        Эх, гады́-няго́ды, –

                        На вяселлі залатым

                        Пагулять ахвота!

Растаптаўшы чаравік,

Прамачы ў горле,

Каб музы́кі да крыві

Свае пальцы сцёрлі!

            Эх, падкінем дроўцаў,

            Пагуляем, бра́ткі.

            Не сумуйце, хлопцы,

            Весялей, дзяўчаткі!

                        Маладое – маладым,

                        Эх, гады́-няго́ды, –

                        На вяселлі залатым

                        Пагулять ахвота!

Маладым ад нас хвала, –

Каравай цудоўны!

Хопіць на ўсіх цяпла

Ночанькі мядовай.

            Эх, падкінем дроўцаў,

            Жартачкі – не здзе́кі.

            Не лянуйце, хлопцы, –