Виктор Гордей – Доктор Дождь (страница 52)
И рискую я не зря, –
Без меня не разгорится
Там кленовая заря!
***
Забаўляе ветрык,
Цішынёй абвіўшы,
Адцвітаюць вербы –
Зацвітаюць вішні.
Чысцінёй крынічнай
Лечаць сны лясныя,
Пройдзе дождж сунічны,
А за ім – грыбныя.
Светла і прыгожа
Тут, на Беларусі, –
Як пакліча Божа,
Я не адгукнуся!
Хата не пустая
І душа без злосці.
У госці завітаю,
Пачастую госця.
Гоніць лёс так шпарка,
А я не сумую, –
Апусцее чарка –
Пададуць другую.
Можа так не гожа, –
Потым павінюся,
Як пакліча Божа,
Я не адгукнуся!
Грошай не багата, –
Жонка залатая.
Зорачкі пагаснуць –
Сонейка вітаю.
У каханне веру,
Між людзьмі не лішні…
Адцвітаюць вербы,
Зацвітаюць вішні.
Светла і прыгожа
Тут, на Беларусі, –
Як пакліча Божа,
Я не адгукнуся!
***
Меня мани́т сторонка эта,
Где белый ветер говорлив,
А лето – солнечного цвета
И радуг радостный разлив.
***
В тихом вишнёвом краю,
Не суетясь и не маясь,
Я подпою соловью,
С эхом поперекликаюсь.
***
Укрывает родные края
Васильковое поле небес;
Как живёшь, Мать-река моя?
Здравствуй, Батюшка-лес!
***
Это с детства хорошо знакомо, –
Поднимал свой белый парус сад
И тропинку к маминому дому
Заметал весенний цветопад.
***
Чтоб родные уголки
Никогда не затуманить,
Васильки, как узелки,
Завяжу на память.