18+
реклама
18+
Бургер менюБургер меню

Виктор Гордей – Доктор Дождь (страница 52)

18

И рискую я не зря, –

Без меня не разгорится

Там кленовая заря!

***

Забаўляе ветрык,

Цішынёй абвіўшы,

Адцвітаюць вербы –

Зацвітаюць вішні.

Чысцінёй крынічнай

Лечаць сны лясныя,

Пройдзе дождж сунічны,

А за ім – грыбныя.

            Светла і прыгожа

            Тут, на Беларусі, –

            Як пакліча Божа,

            Я не адгукнуся!

Хата не пустая

І душа без злосці.

У госці завітаю,

Пачастую госця.

Гоніць лёс так шпарка,

А я не сумую, –

Апусцее чарка –

Пададуць другую.

            Можа так не гожа, –

            Потым павінюся,

            Як пакліча Божа,

            Я не адгукнуся!

Грошай не багата, –

Жонка залатая.

Зорачкі пагаснуць –

Сонейка вітаю.

У каханне веру,

Між людзьмі не лішні…

Адцвітаюць вербы,

Зацвітаюць вішні.

            Светла і прыгожа

            Тут, на Беларусі, –

            Як пакліча Божа,

            Я не адгукнуся!

***

Меня мани́т сторонка эта,

Где белый ветер говорлив,

А лето – солнечного цвета

И радуг радостный разлив.

***

В тихом вишнёвом краю,

Не суетясь и не маясь,

Я подпою соловью,

С эхом поперекликаюсь.

***

Укрывает родные края

Васильковое поле небес;

Как живёшь, Мать-река моя?

Здравствуй, Батюшка-лес!

***

Это с детства хорошо знакомо, –

Поднимал свой белый парус сад

И тропинку к маминому дому

Заметал весенний цветопад.

***

Чтоб родные уголки

Никогда не затуманить,

Васильки, как узелки,

Завяжу на память.