Тарас Шевченко – Вершы. Паэмы (страница 79)

А дзяўчына ў цёмным гаю Яго з войска выглядае...» Днём лазіла па сметніках, Чарапкі збірала, Гаварыла, што сыночку Гасцінца хавала. Позна ноччу расхрыстана I проставалоса Сялом ходзіць — то спявае, То страшна галосіць. Людзі лаялі... Бо, бачце, Спаць ім не давала Ды крапіву пад іх тынам I бур’ян таптала. Дзеці бегалі з драколлем Удзень за ўдавою Па вуліцы; ды са смехам Клікалі Савою. 1844 С.П.Б.

ДЗЯВОЧЫЯ НОЧЫ

Высушылі кары вочы

Дзявочыя ночы...

Расплялася пышна каса       Аж да пояса; Раскрыліся персі-горы —       Хвалі сярод мора; Засвяцілі кары вочы —       Зоры сярод ночы; Працягліся белы рукі,       Так бы й абвіліся Вакол стану... I з падушкай       Горка абняліся, Дый замлелі, дый замерлі,       З плачам разняліся.       «Ды нашто мне каса-краса I карыя вочкі, Стан мой гнуткі... Калі няма Мілага дружочка? Няма з кім мне палюбіцца, Сэрцам падзяліцца... Сэрца маё! сэрца маё! Цяжка табе біцца Адзінокаму. З кім жыці, З кім, свеце лукавы, Скажы ты мне?.. I нашто мне Слава... тая слава? Я любіць і жыці хочу Сэрцам — не красою! А мне яшчэ і зайздросцяць, Гордаю і злою Злыя людзі называюць. А таго не знаюць, Што я ў сэрцы захавала... Няхай называюць — Грэх ім будзе... божа мілы! Чаму ты не хочаш Укароціць свае цемры Цяжкае мне ночы!.. Бо я ўдзень не адзінока — З полем размаўляю, Размаўляю і нядолю Ў полі забываю. А ўначы...» Дый анямела, Слёзы паліліся...