Рэй Дуглас Брэдбери – Фаренгейт бўйича 451º (страница 8)

– Жин урсин, – деди Битти. – Сиз ишхонага олиб борадиган бурилишни ўтказиб юбордингиз!

– Ким у?

– Ким ҳам бўларди, – деди Монтэг қоронғида эшикка суяниб.

– Чироқни ёқ, – деди хотини бироз сукутдан сўнг.

– Йўқ, шуниси яхши.

– Унда ётиб ухла.

Монтэг хотинининг норози кайфиятда ўгирилиб ётиб олганини ва каравотнинг пружиналари ғичирлаганини эшитди.

– Ичдингми? – сўради хотини.

Ҳаммаси қўлларини деб бўлди. Ҳаммасига улар айбдор! У аввалига бир қўли, кейин иккинчи қўлининг эгнидан курткани аста ечиб, полга ташлаганини сезди. Шим эса қўлида бироз осилиб турди. Кейин уни ҳам жарликка ташлаб юборгандай қоронғиликка улоқтирди. Унинг бармоқлари заҳарланган ва тез орада у билаги, тирсаги ва бутун қўлига тарқаб, куракларига етиб боради. У курагидан бу курагига учқун каби сачрайди. Унинг қўллари оч эди. Очлик кўзларига ҳам ўтди ва энди улар бир нарсага қараб туриши керак. Нималигининг фарқи йўқ. Нимага бўлса ҳам, бирор нарсага, ҳамма нарсага қараб туриши керак.

– Нима қиляпсан? – сўради хотини.

Монтэг совуқ бармоқлари билан китобни сиқиб тутганча ўрнида чайқалиб турарди.

– Ўртада шундай тураверасанми?

Монтэг тушунарсиз овоз чиқарди.

– Нима? – сўради хотини.

Монтэг яна нимадир деб ғудранди. Қоронғида пайпаслай-пайпаслай каравотни топиб борди ва қўлидаги китобни қўполлик билан муз каби совуқ ёстиқ тагига тиқди. Ўзини каравотга ташлади ва Милдред қўрқиб қичқириб юборди. Бироқ Монтэгга хотинининг овози узоқроқдан, хонанинг нариги четидан келаётгандек, унинг ўрни муз орол, ўрталарида сувсиз денгиз бордек туюларди. Хотини унга бир нималарни гапирарди. У узоқ гапирди. Ҳали у ҳақида, ҳали бу ҳақида гапирди. Бироқ Монтэг учун унинг гапираётганлари шунчаки бир-бирига қовушмаган, бирор маъно англатмайдиган сўзлар эди, холос. Бир марта оғайнисиникига борганда унинг икки ёшли ўғилчаси ўзининг тилида бир нималарни шундай чулдираб гапирганди. Унинг айтганлари қулоққа ёқимли эшитилар, аммо бирор маъно касб этмасди. Монтэг ҳеч нарса демади. Яна тушунарсиз ғудрангандан сўнг Милдред ўрнидан туриб, унинг тепасига келди ва унинг юзига кафтини қўйди. Милдред қўлини ундан олганда, Монтэг унинг кафти ҳўл эканини билди.

Кечаси у Милдредга қаради. У ухламаган эди. Билинар-билинмас мусиқа овози эшитиларди. Яна Милдреднинг қулоғида “чиғаноқлар” бор эди. У яна узоқ юртлардаги узоқ одамларнинг овозларини тингларди. Унинг кўзлари катта очиқ ва қоронғиликка қадалган эди.

Унга қараб туриб, эски бир латифа эсига тушди. Латифада бир аёл телефонда шунчалик кўп гаплашганидан эри тушликка нима овқат эканини билиш учун яқин орадаги телефон будкасига бориб, ўша ердан хотинига телефон қилади. Балки, Монтэг ҳам “чиғаноқлар”га овоз узатиши мумкин бўлган ихчам ускуна сотиб олиши керакдир? Шунда у тунлари хотини билан гаплашиши, қулоғига шивирлаши, қичқириши, бақириши, ўшқириши мумкин бўларди. Аммо унга нималарни шивирлайди, нима деб қичқиради? Унга нима дейиши мумкин?

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «Литрес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на Литрес.

Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.