Rüstəm Behrudi – Şaman duasından dar ağacına (страница 13)
Bir ah çəkdi dərindən:
–Təzə-təzə doğulan
Qurd agızlı körpələr
Görən nə vaxt bu yurdu
Tanrı kimi görk elər?!
Bu adam nə qəribə,
Nə qəribə adamdı!
Nə qəribə adamdı
Bu adamın sevinci,
Bu adamın dərdi də
Tamam özgə biçimdə.
Bu qəribə adamdı –
Mənə elə gəlir ki,
Bu adam ölən günü
Özü qazıb qəbrini
Basdıracaq özünü
Ürəyinin içində!
TURAN QALXIB AYAĞA
Nə qaldı haqq anına?
Dövran o ana gəlməz.
Mən bilirəm dalımca
Dost, qardaş, ana gəlməz.
Özüm özümə sirrəm,
Cənnətə çətin girəm;
Deyirlər ki, kafirəm
Haqq nuru mənə gəlməz.
On uyğur, doqquz Oğuz,
İçində mənəm yalqız.
Dərdimi sevdiyim qız,
Söyləsəm, sona gəlməz.
Tanrı övladıyam mən.
Yeddinci qatdan gələn.
Mayası qurddan gələn
Özgə bir dinə gəlməz.
Şamanam – içim göz-göz
Tanrımız deyir ki, döz.
Nədən, Türk haqda bir söz