Муса Джалиль – Моабитские тетради (страница 8)

Ерак түгел урман, кыр… Кемнеңдер Ишетелә чалгы кайравы. Кичә шуннан бер кош очып килеп, Шул коймага кунып сайрады. Чакырсам да, кошчык, Син бу йортка Үзең теләп очып кермәссең. Керә күрмә, безнең кан-яшь йотып Интеккәнне үзең күргәнсең. Сайра безгә шушы нәләт төшкән Койма аша гына булса да, Шунсы да бит безгә зур юаныч, Җырларыңнан күңел тулса да. Син очарсың, бәлки, минем илгә, Син ирекле, җитез канатлы. Тик әйт, кошчык, Синең минем янга Бу килүең соңгы кабатмы? Соңгы кабат булса, тыңла, кошчык, Соң теләген мәгърур җанымның: Оч син илгә нәфрәт һәм мәхәббәт Җыры булып тоткын шагыйрьнең. Ук шикелле үткен канатыңнан, Таң шикелле якты җырыңнан Таныр сине халкым: «Бу, – дип, – аның Соңгы җыры көрәш кырыннан. Чәнечкеле чыбык бәйләсә дә, – Дип, – шагыйрьнең аяк-кулларын, Бер көч тә юк җирдә богауларлык Аның кайнар йөрәк моңнарын». Оч син, кошчык, көчле җырым булып, Шушы сиңа соңгы теләгем. Тәнем калсын монда (Нәрсә ул тән?), Барсын илгә минем йөрәгем.

«Үткәндә кичергән…»

Үткәндә кичергән Кайгылар, газаплар Барсы да онтыла, Барсы да җуела. Төн үтеп, күңелле Көн тугач, азактан Берсе дә булмаган Шикелле тоела. Аһ, ләкин онтылмый Гомергә, гомергә Электә татыган Шатлыклар, рәхәтләр – Яндырып йөрәкне, Саклана күңелдә Кадерле минутлар, Бәхетле сәгатьләр.

Авыру сызмалар

Җиңәр, ахры, мине юләр үлем, Мин суыктан, беттән, ачлыктан Үләрмендер шулай, мич башында Туңып үлгән төсле карчыклар. Хыялландым ядрә давылында Батырларча сугышып үләргә… Юк, булмады, сукыр лампа төсле Калдым инде пыскып сүнәргә. Юкка чыкты бик күп теләкләргә, Күп эшләргә булган өмитләр. Юкка яздым: «Көлеп үләрмен!» – дип,