Муса Джалиль – Моабитские тетради (страница 7)

Кабынган тормышны, Дан белән суланган Иң соңгы сулышны. Ул мактый дустына Бирелгән күңелне, Ул сөйли сөюнең Җиңгәнен үлемне. Ул сөйли чын дуслык, Турылык турында, Нинди көч бу кошның Ялкынлы җырында! Тик Егет аңламый Телен таң кошының, Тойса да йөрәге Хисләрен дусының; Серле җыр иң нечкә Кылларын күңелнең Чиртсә дә, ул сизми Килгәнен үлемнең.

4

Эчәргә дип Егет Чокырга иелә Һәм кипкән иренен Чишмәгә тигерә. Шулвакыт кош аның Ирененә сугыла; Бер тамчы эчә дә Чишмәгә егыла. Сөйгәне куенында Соңгы кат талпынгач, Шат, мәгърур һәм батыр Җан бирә Сандугач. Ә Чишмә, чайкалып, Ярларга ташлана. Урнында тик көйгән Кап-кара таш кала. Яшь Егет аз гына Торды да инештә, Таң калып бу серле Һәм гали күрнешкә, Чишмәне калдырып, Атына атланды. Юлбарыс шикелле, Дошманга ташланды. Ул сизде күңлендә Иң гали хисләрнең Өр-яңа көч белән Кабарып үскәнен. Ул улы хөр илнең Һәм бөек атаның, Ялкынлы йөрәктән Ул сөя Ватанын. Яшәде ул сөеп, Һәм үләр беркөнне Нәкъ мәгърур Сандугач Һәм Чишмә шикелле.

Кошчык

Чәнечкеле тимерчыбык белән Уратылган безнең йортыбыз. Көне буе шунда казынабыз, Әйтерсең лә тирес корты без. Кояш чыга койма аръягында, Күрше кырлар нурга коена. Тик нигәдер аның нуры безгә Тими үткән төсле тоела.