С тех пор я одержим одним желаньем:
Из памяти явись, о, Красота!
Очисти душу северным сияньем!
Үөрбүтүм ийэбин үөрдэртэн
Бастакы булт сүдү үөрүүтүн,
Туохха да тэҥнэммэт иэйиитин,
Хаҥыл хаан оргуйар оонньуутун
Билбитим уон икки саастаахпар.
Аан бастаан ыалакы* бултааммын
Мунду күөл ферматын таһыттан.
«Дьоһуннаах булчуппун» умнаммын
Дьиэм диэки киһиргии сүүрбүтүм.
Үөрбүтүм – ийэккэм үөрүүттэн
Дьолломмут хараҕын көрөммүн,
«Оҕокком улааппыт» – диэн баран,
Сүүспүттэн сыллаан ылбытыттан.
Байанай бэлэҕин туппуппун
Өйдүүбүн, сүрэхтэн тахсыбат.
Ийэбин үөрдүбүт мин булпун
Ханнык да өлгөм булт солбуйбат.
Мамина радость
Восторгу моему пределов нет!
А подарил его охотничий обычай —
Ведь стать мужчиной и в двенадцать лет
Враз помогает первая добыча!
И вот она! У озера Мунду
Я подстрелил – о, счастье! – куропатку.
От радости великой не иду —
Лечу, бегу домой во все лопатки!
А мама разделила мой восторг,
Глаза её – что звёзды с небосвода!
– Как я горжусь, что взрослый мой сынок —
Теперь добытчик и кормилец рода!
Не сосчитать, сколь подарил потом
Мне байанай[2] добычи на охоте.
Но радость мамы – не забыть о том!
Ценней трофея в мире не найдёте!
Ньургуһун тылынна
Сир үрдэ сылыйан
Сандал саас сандаарда,
Садырыын халыйан
Харалдьык хараарда.
Тоҥ буору тобулан
Ньургуһун таҕыста,
Сырдыкка тардыһан
Күн диэки таласта.
Сарыалга куустаран
Сэргэхтик мичийдэ,
Сиккиэргэ ууратан
Кыбыстан тэтэрдэ.
Дьолуттан долгуйан
Нуоҕайа хамсаата,
Сибэкки тылынан
Истиҥник ыллаата.
Кырачаан үөрүүтэ,
Эдэр саас таптала,
Сүрэхпит иэйиитэ
Ньургуһун тылынна.
Расцвёл подснежник
Теплеет на груди земной —
Запахло в воздухе весной!
Не счесть её лихих шагов —
Проталин, лужиц, ручейков!
Уже подснежник тут как тут —
Пробился через мерзлоту, 
