«Dilbəra, dərdimə dərman səndən özgə kimsə yox…»
Dilbəra, dərdimə dərman səndən özgə kimsə yox,
Həm dəxi könlümdə iman səndən özgə kimsə yox.
Hicr evində mən kiminlə həmdəm olum, ey sənəm,
Könlümün şəhrində mehman səndən özgə kimcə yox.
Xızr tək zülmətdə qaldım, bir mədəd qıl tanrıçün,
Təşnə içün abi-heyvan səndən özgə kimsə yox.
Hər nə kim, hökm eyləsən, eylə mənə, ey eşqi-yar,
Könlümün təxtində sultan səndən özgə kimsə yox.
Bu Xətayi xəstənin vergil murdaın, ya ilah,
Kim, mənə lütf ilə ehsan səndən özgə kimsə yox.
«Ol pəri kim, bu cəhanda hüsninin həmtası yox…»
Ol pəri kim, bu cəhanda hüsninin həmtası yox,
Sərvi-rənanın xuraman qəddi tək balası yox.
Gecə-gündüz mən anın hicrində yanmaqdır işim,
Neyləyim kim, ol məhin məndən yana pərvası yox.
Ögmə, ey zahid, mana rizvanü gənnət bağini
Kim, anın yarın yüzü tək bir güli-həmrası yox.
Qılma, ey naseh, mənə zülfin sevərsən deyə tən,
Xansı aşiqdir kim, andan başda bir sevdası yox.
Gərçi çoxdur dünyada üşşaqi ol mahin, vəli
Bu Xətayi xəstə tək bir aşiqi-şeydası yox.
«Bu könlüm şad olur qəmdən rüxi çün laləgun görgəc…»
Bu könlüm şad olur qəmdən rüxi çün laləgun görgəc,
Misalı-mərdi-müflis nagəhan bir yaxşı gün görgəc.
Əgər ah eyləsəm, topraq olur dər ləhzə ahimdən,
Düşər hər parəsi bir yerdə kuhi-Bisütun görgəc.
Anunçün əyləməz ahi bu canım rəhgüzarində,
Həramilər çaparlar karivani çün tütün görgəc.
Məhü səyyarələr şərməndədir yüzünə baxmaqdan,
Fələk övcində xurşidi həyadən sərnigun görgəc.
Xətayi, rəsm beylə eyləyibdür ehtiraz ilə,
Hezaran naz edər xublar ki, aşiqni zəbun görgəc.
«Həq kəlamı sevmişəm, sireyi-Yasindən mədəd…»
Həq kəlamı sevmişəm, sireyi-Yasindən mədəd
Kim, mana incili-fürqanın duasindən mədəd.
Ey behəqqi möcizati verdin ol Musayə sən
Kim, mana Musayi-İmranın əsasindən mədəd.
Ey yaradan aləmi ol şahi-xuban eşqinə,
Ol rəsuli-axiratın möcizasindən mədəd.
Kim ki, kamin almadı, dünyadə oldur binəva,
Binəvanıın vergilən, yarəb, nəvasindən mədəd.
Bu Xətayi der: – Əzəldən mən imamin quluyam,
Ey imami-həqq Əliyül-Murtəzasindən mədəd.
«Munca cövr etdin mana, namehribanlıqdan nə sud…»
Munca cövr etdin mana, namehribanlıqdan nə sud?
Öldürəndən sonra, ey can, mehribanlıqdan nə sud?
Qəhrin ilən təlx keçdi çünki ömrüm dünyədə,
Yaşım yüzdən istəyübən şadimanlıqdan nə sud?
Bilməzəm neyçündürür düşmənligin bu növ ilən?
Lütfini görsətməyib, həm bu yamanlıqdan nə sud?
Çünki rəhmin yoxdurur mən piri-eşqin halinə,
Bu cəhan bağində, ey sərvim, cavanlıqdan nə sud?
Ey Xətayi, dilbərin çünkim cəfa eylər sana,
Bivəfa aləmdə böylə zindəganlıqdan nə sud?!
«Fələknin gərdişindən dadü fəryad…»
Fələknin gərdişindən dadü fəryad.
Məni ayırdı səndən dadü fəryad.
Məni yardan ayırdı bu zəmanə,
Zəmanə gərdişindən dadü fəryad.
Mənim iki cəhanım sevgili şah,
Səni sevmədigindən dadü fəryad.
Yaxam yırtım gedim əğyar əlindən,
Bu rəhmi yox dilindən dadü fəryad.
Necə biçarəvü büryan olubdur, 
