Чингиз Гасан Гусейнов – Seçilmiş Əsərləri (страница 7)
Balalardan biri kolluqda ilişib çıxa bilmirdi, əyilib ördək balasını ovcuma aldım: elə bil bir çəngə tük idi – yüngül, incə, yumşaq, istiydi; ürəyi bərk döyünürdü; ovçumdan dartınıb çıxmağa can atırdı, yaman tələsirdi; çünki o biri balalar artıq sudaydı, çünki o biri balalar artıq üzürdü.
Ördək balasını suya buraxdım…
Sahil – sərhəd. Dar yuvadan dərya dünyasına…
APOFEOZ
…Gecədir.
Dəniz uğuldayır. Uğultuda vahimə.
Projektorun işığı hərdən dəniz səthində üzür– sərhədçinin gözü itidir, baxışı gurdur.
Qaranlıq otağımın tavanı və divarları bir anlığa alışıb-yanır, sönür, zülmət daha da qatılaşır, vahimə daha da artır.
…Geniş, üstüörtülü, dəniz boyda meydan.
Zülmət.
Adamlar. Səslərini çıxarmayan, nəfəslərini dərən adamlar.
Təntənəli musiqi.
Projektor qaranlıqdan narahat üzləri qoparıb göstərir.
Daş, mərmər, tunc heykəllər. Başları əyilmiş kədərli heykəllər.
Qulağıma kim isə pıçıldayır: “Apofeoz!”
Məni görməsinlər deyə, divara yapışıb nəfəsimi uduram.
Yenə pıçıltı: “İndi başlanacaq!”
Və birdən musiqi susur.
Tam sükutda meydanın ortasından, heykəllər baxdığı yerdən mərmər tabut qalxır.
Projektorun xəncər zolağı tabuta sancılıb.
Tabut hey qalxır, qalxır.
Yenə musiqi. Daha təntənəli, daha həyəcanlı, daha gurultulu.
Tabut dayandı. Elə bil göydən asılıb.
Tabutun ağır qapısı yavaş-yavaş açılır.
Və hamı onun şəkillərdən tanıdığı üzünü görür.
Məni soyuq tər basdı. Nəfəsim çatmır. Boğuluram.
…Gecə, dəniz, uğultu.
Sərhədçilərin iti, gur projektor gözü. Yaxşı ki, yuxudur!..
DƏNİZ VƏ MƏN
Qəzəbini də gördük, dəniz!..
Ağzı köpüklü dalğalarını sahilə çırpırsan. Yoxsa tək qalmaq, dərin düşüncələrə dalmaq istəyirsən?
– Bəs necə?!
Yoxdurmu dərdin?!
Bəsdir günlərini ömür ağacından alma tək dərdin!
– Nəfəsin nə ağırdır, dəniz!
İtələyirsən, yıxırsan, boğursan məni!
Olmaya qovursan məni?
On adam boylu ağaclar yıxılmamaq üçün, sınmamaq üçün bir-birinə arxalanır. Mən kimə arxalanım, dəniz?
– Bəsdir günəş bədənini oxşadı!
Avara-avara sahilimi gəzdiyin bəsdir!
Külüngünü al, qayalardır qarşında, onları parçala, ömrün mənasını axtar!
Çəkil yolumdan, çəkil!..
Uu- u!
Uu… u!
– Bəs mən kimə arxalanım, dəniz!
– Uu-uu-u…
XAL
Almalar yerə tökülür.
Tapp…
Tupp…
Dəyməmiş tökülür.
Cavan ağacın ətrafına səpələnmiş sarı almalar səhər günəşinin çəpəki şüaları altında, axşam isə ay işığında qızıl parçalarına oxşayır.
Hər almanın yanağında qara xal.
Mahnılarda təriflənən xaldan yox, ürəyə düşən, ciyəri deşən xaldan…
Almaya bal alması deyirlər.
Bağban sağlam ağacdan mənə dəymiş alma uzadır. Əlimdə iri girdə kəhraba. Elə bil bir ovuc balı işıldayan pərdə ilə örtmüşlər. Azca sıxsan, bal dağılar. Almanın qabığı elə nazikdir ki, qırmızı-qəhvəyi tumu görünür…
Bu ağac isə…
Almalar dəyməmiş yerə tökülür.
Torpaq xəcalət çəkir, ağrını unudub sinəsini yumruqlayan almaları otlar arasında gizlətməyə çalışır.
Bağban yerdəki üzü saf, içi çürük almalara baxıb fikrə gedir.
– Ağaca qurd düşüb…
Dərmanlayın.
Gecdir… Tamam çürüyüb… Kökündən baltalamaq gərək!
Ürəyə düşən xal, ciyəri deşən xal!.. Səni necə silim?
“YAVA” XANIM