Чингиз Гасан Гусейнов – Seçilmiş Əsərləri (страница 6)
Abşeron.
Avqust…
Sinəni ver günə – ürəyin kabab kimi bişsin.
Uzan qum üstə, cızdaq kimi qovrul.
Nə bir bulud.
Nə bir meh.
Nə bir kölgə.
Fin körfəzi.
Avqust…
Səhərdən səhərədək yağış.
Gecədən gecəyə bulud qovur buludu.
Sinəmdə isinə bilməyən ürək.
Əynimdə yun köynək.
Dənizdə soyuqdan titrəyir balıq.
Allah! Keç alverçiliyə, xeyrini göstər!
Bu göydən buludu meyvə tək dər, yığ gen şalvarının gen ciblərinə.
O göydən gün şüalarını sap kimi barmaqlarına dola.
Göy yollarını döndər, canım sənə desin, Bakı-Buzovna elektrik xəttinə, belədən belə, elədən elə, daşı ki, daşıyasan!
Ay səni tanrı qədər yaşayasan!..
QAĞAYI
Uçuşun xoşdur mənə, qağayı!..
Qaya məskənin, dəniz meydanın, göy üzü dünyan.
Kefin istəyən qədər səmalarda uç – qanadın yorulmaz, dənizə qonub uzun dimdiyini suya sal, balıq ovla, könlün doyunca daşlarda dincəl, sahilə bax, meşəyə bax, göyə bax – gözün yorulmaz.
Səsin xoşdur mənə, qağayı!..
Səsində qürur, azadlıq ruhu, ilham coşqunluğu. Dilini bilmirəm, amma səsində gah sevinc nidaları, gah qəzəbli çığırtı duyuram. Səsin tufandan xəbər verir, suyun dərinliyindən, balığın çoxluğundan, küləkdən, yağışlı-yağışsız buluddan deyir.
Yoxsa özünü hamıdan xoşbəxt sanırsan?
İnsandan da?
SƏNSİZ
Sənsiz məni nə isidir?
Göydə yanan günəşmi?
Günəş də.
Ürəyimdə yanan eşqimmi?
Eşqim də.
Dəniz mənzərəsimi?
İri budaqlı, günəbaxan başlı, tünd qırmızı təzə açılmış çiçəklərmi?
Ayaqları yandıran sarı qummu?
Səni görmək ümidi.
Səni öpüb bağrıma basmaq istəyim.
Sənin gözlərinə doyunca baxmaq arzum.
Bunsuz məni nə isidər?
Nə günəş, nə eşqim, nə dəniz, nə qum, nə də iri budaqlı, günəbaxan başlı, tünd qırmızı təzə açılmış, mənə baxan çiçəklər!
BALACA BALIQ
Balaca balıq bir qurtum hava udub…
Qarnında – işıltılı hava kürəciyi…
Nə yeyə bilir, nə üzə bilir – hava qarnını yuxarı çəkir…
Balaca balığı tutdum.
Qarnını astaca deşdim.
İstədim hava kürəciyindən azad edəm, istədim azad yesin, azad üzsün, azad dolansın… hava da çıxdı, canı da…
Dilemma!..
ANAMA
İyirmi ildir yoxsan…
İyirmi ildir varsan…
Duyğularımda.
Qanımda.
Baxışımda.
Çünki gözlərimi səndən almışam, ürəyimi şirə ilə sən doldurmusan.
İyirmi ildir yerin altı pəncərəsiz, havasız qaranlıq evin, ağır daş – açılmaz qapın.
İyirmi ildir şəhərbəşəhər, ölkəbəölkə dünyanı gəzirsən: doğma Bakı, doğma Moskva, Orta Asiya, Qara dəniz, Baltika, Belçika, Praqa, Berlin, Paris, London… Meydanlar, küçələr, evlər… Təyyarələr, qatarlar, gəmilər… Gəzirsən, uçursan, üzürsən… Baxırsan… Mənim yerişimlə, mənim gözlərimlə.
İyirmi ildir yoxsan?
İyirmi ildir varsan!
SƏRHƏD
Sahil boyu qumu tapdalayaraq gedirdim…
Solum – meşə və ağaclara qısılmış evlər, sağım dəniz və suyun altında gizlənib qaralan, sudan boylanıb bozaran qayalar…
Birdən lap ayaqlarımın altından suya qaqqıldaya-qaqqıldaya iri ördək atıldı. Qaqqıltısında həm qorxu, həm çağırış, həm həyəcan vardı, qaçmırdı, uçmurdu, üzmürdü, sahildən gözlərini çəkmir, boğazına güc verib hey çağırır, bağırır, səsində fəryad gah yalvarır, gah da şivən qoparıb qəzəblənirdi.
Birdən arxadan civilti səsləri eşitdim; boylanıb, ağcaqayın ağacından yuvarlana-yuvarlana yerə düşən və ayaqları yerə dəyən kimi hansı bir qüvvənin təsiri iləsə mənə tərəf, sahilə doğru, dənizə sarı tələsən ördək balalarını gördüm.