Антология – Яңа гасыр тавышы / Голос нового века (на татарском языке) (страница 19)
Күңел – китек, хәлләр – чамалы.
Кул тидерсәң, авыртуым кимер,
Тының өрсәң, җаным ямалыр.
Кашларымны сыйпа,
Үп чигәмнән.
Язылмаган күпме җыр тулы
Йөрәгемдә – ертык…
Әмма беләм:
Тибәр чакта әле ертылыр!
Без батырып тегәрмен яңадан,
Җәрәхәте ятсын кырык буй, —
Мине берни куркытмый…
Син барда
Икеләтә берни куркытмый!
Бүрелек[5]
(Мәҗүси җыр)
И ыруым!
Күпме гомер менә
Ерак тарихыңа үрелеп,
Нәсел очы – бүре, дисең дә бит…
Күпме калды икән бүрелек?
Беләм:
Күк астында яткан дала —
Газиз җире аның —
Тумыштан.
Шуны яклап, ул җиңүгә кадәр
Йә үлемгә кадәр сугыша…
Аның рухы корыч,
Иманы нык —
Иманы бер аның:
«Хөр яшә!»
Шуны даулап, ул җиңүгә кадәр
Йә үлемгә кадәр көрәшә…
Беләм:
Горур килеш яшәү —
Мөмкин! —
Намусыңны вак-вак ертмыйча…
Курку да юк һәм җиңелү дә юк
Тешләре сау соры ерткычка!
Ә без ни соң?! —
Тәңре күптән, ахры,
Җирне бүрелектән тазартты:
Бүре хисе бетеп бара, димәк,
Бетеп бара җанда Азатлык…
Тик улыйбыз Айга – ярсып-ярсып! —
Сагынып,
карлыгып,
зарыгып!
Ватаныңны чәйнәп,
Иренмичә
Тибеп китә һәрбер сарыгы —
Баш иябез…
Ырламыйбыз хәтта —
Калдык бары тамак кыруга…
Ә бит курку һәм җиңелү – язык,
Бүрткән тамырларда шыгрым тулы
Бүре каны аккан ыруга…
Вакыт җәнаплары
Шабыр тирдә Кеше – дөнья куа,
Кызулана һаман Җир күчәре:
Беләбез бит күбекләнеп чапкан
Атның беркөн янып үләчәген…
Тик сөялеп әлиф-таягына,
Исе-һушы китеп, гаҗәпләнеп,
Юл читендә басып карап кала
Карт мосафир – Вакыт җәнаплары. 
