Анонимный автор – Bağımsızlık Dönemi Özbek Edebiyatı (страница 19)
Kelmaydi qaytib.
Atrofda osoyish,
Sokindir to‘rt yoning,
Sen shoshil, onangning
Oyoqlarin o‘p.
Sochlari oqarib
Jim o‘tirgan onang
Qaytmas yo‘lda ketib
Bormoqda ship-ship.
Seni o‘payotib,
Usting yopayotib
Shirin ta’mlar totib
Onang ketmoqda.
Tunda toshdan qattiq
Boshi yostig‘iga
Bolishiga botib
Onang ketmoqda.
Ogoh bo‘l! Qachonki
Biz undan tolamiz,
U qushday beozor
Uchib ketar jon.
Ucharki, uchganin
Sezmay qolamiz.
Quvib yetolmaymiz
Keyin hech qachon!
ANNEN GİDİYOR
Bitki yine biter,
Yollar yine geçer,
Ağaç yine açar
Bahar geldiğinde.
Ancak insanlar,
Kötü kaderliler,
Gitse dönmezler,
Geri gelmezler.
Etraf sakindir,
Sakindir her yan,
Sen çarçabuk, annenin
Ayaklarından öp.
Saçları ağarmış,
Sessiz oturan annen
Geri dönüşsüz
Yola koyulmuş.
Seni öperken,
Üstünü örterken
Huzura doyup
Annen gidiyor.
Gece taştan sert
Başı yastıkta
Yastığına batıp
Annen gidiyor
Agâh ol! Ne zaman
Biz yorulursak,
O kuş gibi ürkek
Uçup gider can.
Uçar da uçtuğunu
Sezmeden kalırız.
Kovalayıp tutamayız
Sonra hiç bir zaman!
MAJBURIYAT
Ona, menga ne bersangiz
Barin o‘tkazdim.
Ajdodlarning bor shamoyil,
Shevalarini.
Menam Sizday tinmay
Sabr daraxti o‘tqazdim, 
