Андрей Кудан – ПОЛЕСЬЕ (страница 5)
Яна пачала растварацца ў паветры, як туман.
– І не бойся, – пачула Ліса апошнія словы. – Ты не адна. Мы ўсе тут. Мы чакалі цябе.
Святло пагасла.
Ліса стаяла на беразе адна. Але ўпершыню за доўгі час яна не адчувала сябе адзінокай.
Яна ведала: яе сапраўды чакалі. І цяпер яна павінна даведацца, навошта.
Глава 6
Галасы
Ліса вярнулася ў сядзібу, калі ўжо зусім сцямнела.
Месяц хаваўся за хмарамі, і дарогу даводзілася амаль навобмацак шукаць. Яна спатыкнулася некалькі разоў, абдзёрла руку аб нейкі куст, але не адчувала болю. У галаве ўсё яшчэ гучаў голас Казіміры: "Ты не адна. Мы ўсе тут. Мы чакалі цябе".
У хаце было холадна. Яна знайшла старыя дровы ў прыбудове, ледзь-ледзь разагнала іскру і запаліла ў печы. Агонь затрэшчаў, асвятляючы залу няроўным, скачучым святлом.
Ліса сядзела на падлозе, прыціснуўшыся спінай да цёплай сцяны печы, і глядзела на полымя. У руках яна трымала бабулін дзённік – той самы, які знайшла ў першы дзень. Яна адкрыла яго на старонцы, дзе была пазнака.
Ліса перагарнула старонку.
Конец ознакомительного фрагмента.
Текст предоставлен ООО «Литрес».
Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на Литрес.
Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.