Андрей Кудан – IМША (страница 5)

Ён усміхнуўся сам сабе.

І тут ліхтарык патух.

Не паступова, не паміргаўшы – проста пстрык, і цемра.

Арсень пастукаў па ім далонню. Дурная кітайская свісточка, заўсёды падводзіць. Ён пастукаў яшчэ раз – бескарысна.

У кішэні быў тэлефон. Ён дастаў яго, уключыў ліхтарык там.

Цемра адступіла, але не зусім. Тэлефон свяціў слабей.

І ў гэтым слабым святле Арсень убачыў, што ён ужо не адзін.

Ля далёкай сцяны, каля лесвіцы, стаяла постаць.

Ён не мог разабраць дэталяў – проста сілуэт, цёмны на фоне яшчэ больш цёмнай сцяны. Але сілуэт быў чалавечы. І ён стаяў тварам да Арсеня.

– Гэй? – голас Арсеня здаў, прагучаў хрыпла. – Хто тут?

Постаць не адказвала. І не варушылася.

Арсень зрабіў крок наперад, трымаючы тэлефон высока, каб святло падала туды.

Постаць не варухнулася.

Яшчэ крок. Яшчэ.

Святло ўпала на твар.

І Арсень адхіснуўся.

Твар быў стары, з маршчынамі, з глыбока пасаджанымі вачыма, з вуснамі, складзенымі ў нямым крыку. На ім была старая сутана, пацёртая, пакамечаная. Рукі віселі ўздоўж цела.

Але галоўнае – твар быў шэры, як попел. І праз яго праглядваў камень сцяны.

– Што… – пачаў Арсень, але язык не слухаўся.

Постаць падняла руку. Павольна, вельмі павольна. Паказала пальцам туды, адкуль прыйшоў Арсень. На лесвіцу.

А потым адкрыла рот.

З рота вырваўся гук – не голас, а нешта накшталт стогну, які ішоў з глыбіні зямлі. І ў гэтым стогне Арсень пачуў словы.

– Ідзі… – сказала постаць. – Ідзі… пакуль можаш… яны ўжо блізка…

– Хто «яны»? – выдыхнуў Арсень.

Але постаць ужо пачала растварацца. Не знікаць, а менавіта растварацца, быццам была з туману, які рассейваецца.

Праз некалькі секунд на сцяне не было нічога, акрамя старой тынкоўкі і цвілі.

Арсень стаяў, не ў стане варухнуцца. Сэрца калацілася дзесьці ў горле. Тэлефон у руцэ дрыжаў разам з рукой.

І тады ён пачуў.

Дзесьці наверсе, у касцёле, прагучалі крокі. Цяжкія, павольныя. Некалькі чалавек.

Не проста крокі – яны ішлі. Проста над ім.

Арсень паглядзеў на столь падвала. Крокі набліжаліся да люка.

– Не, – шапнуў ён. – Не, не, не…

Ён кінуўся да лесвіцы, ледзь не паваліўшы стол. Кніга з грукатам упала на падлогу. Ён не спыніўся.

Узляцеў па прыступках, угадаў у цемры люк, штурхнуў яго плячом.

Люк не паддаўся.

Ён штурхнуў яшчэ раз – бескарысна. Нехта стаяў на ім зверху.

Праз шчыліну ў люку прабівалася слабае святло – месяца? Ліхтара? І ў гэтым святле ён убачыў цень. Чыйсьці сілуэт, які стаяў над люкам і глядзеў уніз.

– Адчыніце! – закрычаў Арсень, стукаючы кулаком у люк.

Цень не варухнуўся.

І раптам люк паддаўся. Адляцеў убок.

Арсень вылез з падвала, гатовы ўбачыць кагосьці. Кагосьці жахлівага. Кагосьці, хто…

Пуста.

Касцёл быў пусты. Толькі вецер свістаў у разбітыя вокны ды дзесьці брахаў сабака.

Арсень абапёрся на сцяну, спрабуючы аддыхацца. Сэрца грукала так, што, здавалася, вось-вось разарве грудную клетку.

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «Литрес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на Литрес.

Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.