Али Керим – Seçme Şiirler (страница 7)

Rüzgâr karı savuruyor… Yerden gökyüzüne yağıyor kar. Kışın öpüşüymüş gibi Ayaz yapışıyor yüze. Güçlü omuzlarında Uzun uzun borular Yürüyor madenciler. Kalın kar çıkmış dize, Sanki kavramış ayaktan Bırakmak istemiyor. Madenciler boruları Götürüyorlar kuleye Beyaz volkanlar içinde Derinden soluyarak İşçiler birbirinin Yerine geçiyor sık sık. Eller hissediyor boruda Devreden çıkanların Ellerinin sıcaklığını. Ama dostlardan birisi, Tuttuğunda boruyu Bu sıcaklığı hissetmedi, Ses de etmedi. Anladı; birisi fırtınada, Göz gözü görmediğinde Başkaları çalıştığında Kendini vermemiş işe, Dostların safında Yürümüş yüreksizce. Az sonra kulübede Şapkalarıyla üst başlarını Çırpıp oturdular. Eriyip damla damla Üzerlerinden akan Sanki kar değildi; Akıyordu zümrüt anlar. Sıcak vurdukça Eller bir hoş sızlıyordu. Muhabbet sürüyordu Yeni çıkan petrol üzerine. Birsi de sanırsın Kendi ellerini çalmış Deminden sokmuştu cebine.

EN BÜYÜK GEMİ

Neft Taşları Anımsatır Demir atmış Devasa bir gemiyi. Ama da hayran bıraktı beni. Gemi – şehirdir, Gemi – meydan. Buraya her yerden konuk gelir, Gemi – cihan. Ama geminin gideceği yok bir yana Buralardan. Gemi duruyor Kaç adet Demirden ayaklı İrade temelli Bir şehir gibi. Gönlünü vermiş sulara Ebedi bir demir gibi.

BABAMIN ANISINA

O sert idi. Sabahları derse gidende ben Çaktırmazdı yolda durup bakındığını.