Всеволод Нестайко – Тарэадоры з Васюкоўкі (страница 26)
Начная прыгода была настолькі невераемнай, што калі я раніцай прачнуўся, то нават падумаў спачатку, ці не прыснілася мне гэта.
Ды вось да мяне падышла маці, нахілілася:
— Ну, як спалася на вуліцы, сынок? О, чаму гэта коўдра мокрая? Хіба ноччу быў дождж? Ці, можа... — маці ўсміхнулася.
Я густа пачырванеў.
— Ды што ўжо... гэта... гэта... я... вады захацелася, кружку сюды ўзяў і разліў выпадкова.
Добра, што маці спяшалася даіць карову і не пачала распытваць.
Начная прыгода ўспомнілася мне з усімі падрабязнасцямі. Але цяпер яна не здавалася мне такой жахлівай, як ноччу. Можа, таму, што раніца была сонечнай і вясёлай, а, як вы ведаеце, усе начныя страхі раніцай перайначваюцца. Ноччу ўсё здаецца яшчэ страшнейшым ад таго, што цёмна і ціха і людзі спяць. А раніцай свеціць сонца, шчабечуць птушкі, бразгаюць вёдрамі жанкі каля калодзежа і навокал людзі. Я быў бадзёры і энергічны. На востраў! Неадкладна трэба на востраў. Даведацца, як жа там сябар — ці жывы...
Хуценька памыўшыся, я пабег у хлеў. Маці яшчэ даіла. Цялё таксама лезла да каровы. Маці адганяла яго: «Пайшло! Пайшло!»
— Мама! — паклікаў я. — Дайце малака хутчэй, калі ласка, бо я бягу.
— Куды гэта ты? Зараз снедаць будзем.
— Ды потым. Я не хачу. Я малака толькі. Я з хлопцамі дамовіўся на рыбу.
— Хоць хлеба вазьмі.
Выпіў я шклянку малака, схапіў вялікі акраец хлеба — за пазуху — і на вуліцу з усіх ног. За вароты выбег і з разгону проста на дзеда Вараву наскочыў — не заўважыў. Аж пахітнуўся ён.
— Цьфу на цябе! — буркнуў сярдзіта. — Бач, разагнаўся, як голы ў лазню!
— Прабачце! Добрай раніцы, дзеду!
— Здароў! Куды гэта цябе нясе? Як, не раўнуючы, сабакі гоняцца ўслед. Людзей з ног збіваеш.
— Ды я на рэчку, на рыбалку з хлопцамі дамовіўся.
— Праспаў, гультай? — ужо спачувальна і дакорліва запытаў дзед: сам жа рыбак — разумее.
— Ага! Дык я пабягу. Прабачайце! — А сам думаю: «Эх, не ведаеце вы, нічога не ведаеце, куды я спяшаюся. Калі б зналі, не тое б заспявалі...»
РАЗДЗЕЛ XVI. «Сягоння ноччу...» Таямніца вось-вось раскрыецца
З трапяткім сэрцам даплываў я да вострава. І чым бліжэй падплываў, тым больш трапятала маё сэрца: жывы ці нежывы, жывы ці нежывы...
І раптам радасць шалёным крыкам вырвалася з маіх грудзей:
— Ого-го-го!
Я ўбачыў яго. Жывенечкі і цэленькі стаяў мой дружа Кукуруза на беразе, вытыркнуўшы з карчоў галаву, і радасна ўсміхаўся мне. Толькі нос у яго быў аблуплены і на правай шчацэ наўскасяк ружавела свежая драпіна. Але што гэта значыць для такога геройскага хлопца, як Кукуруза? Так сабе!
Калі я прыстаў да берага, мне хацелася кінуцца і абняць яго ад радасці, але я стрымаўся. Я толькі штурхнуў яго ў плячо і запытаў:
— Ну як? Як ты тут?
— Нічога, — ляснуў ён мяне па жываце і адразу дадаў, узяўшыся рукою за шчаку і хітаючы галавой:
— Тут такое было-о-о...
— Што?! — запытаў я, нібыта нічога не падазраваў.
— Ты ўсё роўна не паверыш, падумаеш, што я зманіў.
— Ну?
— Шпіёны на мяне ноччу нападалі. От табе й ну! Біўся я. Так біўся, як ніколі ў жыцці. Думаў, што загіну. Вось бачыш, — ён ткнуў пальцам у падзёртую шчаку, тады задраў сарочку і паказаў сіняк на рэбрах.
— Ну? Ну? — нецярпліва запытаў я. — Як жа яно было?
— Чакай. Я ўсё па парадку. — І Кукуруза пачаў расказваць мне ўсё тое, пра што вы ўжо ведаеце.
Калі ён дайшоў да апісання бойкі з незнаёмым — як ён убрыкнуў нагамі, як незнаёмы ўпаў на яго і пачаў драпацца, — у мяне ў жываце раптам нешта засмяялася, прабулькала ў горле і вырвалася кароткім гікам.
Кукуруза ад абразы толькі хмыкнуў.
— Ты што — дурны? Табе, вядома, смех. Паспрабаваў бы ты.
— Ану, паўтары яшчэ раз, як яно ўсё было, — папрасіў я.
Кукуруза паўтарыў. Я пахітаў галавой, уздыхнуў і сказаў:
— Гэта быў я.
Кукуруза вылупіў на мяне вочы, потым моўчкі скруціў дулю і паднёс да майго носа:
— На!
Я адвёў яго дулю сваёй дуляй і паўтарыў:
— Гэта точна быў я... Глядзі, — я закасаў калашыну і паказаў на назе вялізны сіняк. — Твая работа.
І расказаў усё, што здарылася са мной гэтай ноччу. Кукуруза толькі лыпаў вачамі.
— Дык выходзіць, што гэта... што гэта... біліся мы з табой? А мне ж здавалася, што быў нехта такі вялізны...
— А мне, думаеш, не? Проста волат.
Мы пераглянуліся і раптам як зарагаталі.
— Вось здорава!
— Вось гэта штука!
— І як я мог цябе не пазнаць?
— А я?
— Хоць бы слова сказаў.
— А ты чаго ж — як вады ў рот набраў?
— З перапуду.
— З перапуду!
— А незнаёмы, значыць, і не вылазіў з чоўна?
— Не вылазіў.
— А куды ж потым падзеўся?
— Знік недзе. Паехаў. Я на дрэва з перапалоху залез — усю ноч на галіне, як малпа, прасядзеў, аж да світання. І вачэй не звёў. Толькі як развіднела, уніз спусціўся і задрамаў трохі.
— А чаго ён прыязджаў, як ты думаеш?
— А я ведаю? Не ў госці ж да мяне, напэўна.
— А ты чуў, як нешта ў ваду боўтнула?
— Чуў, вядома. У мяне аж у жываце нешта здрыганулася.
— Можа, кагосьці ўтапілі? Га?