Сабахаттин Али – BÜTÜN ŞIIRLERI. Dağlar ve Rüzgâr & Diğer Şiirleri (страница 7)
Seyrine doyamadığım!
Şimdi gurbette bırakıp
Sesini duyamadığım!
Evde kapanıp kaldın mı?
Seyrana çıkıp güldün mü?
Başkalarının oldun mu?
“Benimsin!” diyemediğim!
Akıtıp gözüm yaşını
Hatırlarım gülüşünü;
Kıvırcık saçlı başını
Göğsüme koyamadığım!
Dik yamaçların selisin,
Sen benden daha delisin.
Şimdi kimlerin kulusun?
Başını eğemediğim!
Nasıl vurgunum bilirdin,
Niçin benden yüz çevirdin?
Kimlerin koynuna girdin?
Öpmeye kıyamadığım!
UNUTAMADIM
Gönlümü avutamadım,
Seni söküp atamadım,
Ben bahtımı tutamadım,
Yâr, seni unutamadım.
Bahtın lütfuna ermişim,
Gönlümü sana vermişim,
Meğer ne çok severmişim,
Yâr, seni unutamadım.
Gönül bir acayip deli,
Yârin azad olmaz kulu.
Bilemedim, neylemeli?
Yâr, seni unutamadım.
Kalksam gönlümü azada
Eski günler gelir yâda;
Bu nisyan dolu dünyada
Yâr, seni unutamadım.
Kendimi alırdım gama,
Yerleştin kaldın kafama;
Unutmak istedim ama
Yâr, seni unutamadım.
AĞLAYI AĞLAYI
Yâr, senden uzak ellerde
Kaldım ağlayı ağlayı;
Bitip tükenmez yollarda
Öldüm ağlayı ağlayı.
Bilmem sihir mi, büyü mü?
Çözülmez aşkın düğümü;
Ben sende istediğimi
Buldum ağlayı ağlayı.
Güzel gördüm yığın yığın,
Bel ince, gözleri baygın…
Hepsinden güzel olduğun
Bildim ağlayı ağlayı…
Gel gaflet etme beni bul,
Kuş gibi sineme sokul.
Bak, ben senin kapına kul
Oldum ağlayı ağlayı.
Yâr, neden gözlerin süzgün?
Sakın sende mi üzüldün?
Ben senden ayrıldığım gün
Güldüm ağlayı ağlayı.
KARA YAZI
Geçmedi yâre sözümüz,
Yollarda kaldı gözümüz,
Yere sürüldü yüzümüz, 
