Parvana Saba – Rio’ya Yeniden Kavusma: Diriliş 1968 (страница 15)

Maria ürperdi.

– Neden?

Kadın sanki birisinin onları dinleyip dinlemediğini kontrol ediyormuş gibi endişeyle etrafına baktı. Sonra bir adım daha yaklaştı ve sesini neredeyse duyulmayacak bir fısıltıya indirdi:

– Çünkü öldürüldü. Ve bu hikayenin tekrar gündeme gelmesini istemeyen insanlar var.

Maria ellerinin soğuduğunu hissetti.

«Bu sözler… yine… Tehlike. Cinayet. Bilmemesi gereken insanlar.»

Derin bir nefes aldı ve kendini sakin kalmaya zorladı.

– Bunu sokaktaki adam da bana söyledi.

Kadın hızla başını kaldırdı.

– Kaç yaşında? Nasıl biriydi?

– Kısa, ince, beyaz saçlar…

Kadın dudaklarını büzdü.

– Antonio…

– Onu tanıyor musun?

Kadın başını salladı ama bir şey söylemedi. Bunun yerine tekrar etrafına baktı ve görünüşe göre bir karar vermiş gibi Maria’ya kendisini takip etmesini işaret etti.

– Benimle gel. Ama çabuk.

Maria içindeki her şeyin gerildiğini hissetti ama itaat etti.

Sırların saklandığı kapının ardında

Loş sarı bir lambayla aydınlatılan küçük bir koridordan geçtiler ve kendilerini sararmış fotoğraflar, solmuş gazete kupürleri, konser posterleri ve yırtık pırtık kitaplarla dolu eski ahşap raflarla dolu küçük bir odada buldular.

Kadın kapıyı arkalarından kapattı, kilitledi ve ancak o zaman Maria’ya döndü.

– Benim adım Helena.

Maria başını salladı.

– Ben Maria’yım.

– Kim olduğunu biliyorum.

Bu sözler bir tahmin gibi değil, bir açıklama gibiydi.

Maria içeride her şeyin nasıl alt üst olduğunu hissetti.

– Bunun gibi?

Elena ona dikkatle baktı ve ardından raflardan birine doğru başını salladı.

– Çünkü seni daha önce gördüm.

Maria kaşlarını çattı.

– Ne?

Elena uzanıp küçük, yırtık pırtık bir fotoğraf çıkardı.

Maria’ya verdi.

Maria’nın kalbi sıkıştı.

Fotoğrafta Carla vardı.

Aynı barda oturan Carla genç, güzel ama gözleri kaygı dolu.

Ve arkadaki imza:

«1975. Hâlâ arıyor.»

Maria odanın duvarlarının nasıl daraldığını, havanın nasıl viskoz hale geldiğini hissetti, sanki biri aniden ayaklarının altından zemini çekmiş gibi.

– Hâlâ bakıyor muydu?

Elena doğrudan gözlerinin içine baktı.

– Evet.

– Ne?) – Maria’nın sesi bozuldu.

– Onun ölümünü hiçbir zaman kabul etmedi. Bunun bir kaza olduğuna asla inanmadı. Ve tüm hayatını bunu kanıtlamaya çalışarak geçirdi. (Onun ölümüyle asla yüzleşemedi. Bunun bir kaza olduğuna hiçbir zaman inanmadım. Ve tüm hayatını bunu kanıtlamaya adadı.)

Maria düşmemek için masanın kenarını tuttu.

«Carla unutmadı… Beni arıyordu… Marcus… Bunca zaman…»

– Peki bir şey keşfetti mi?

Elena başını yavaşça salladı.

– Ortadan kayboldu.

Maria yüzündeki kanın çekildiğini hissetti.

– Ne?

– 1981’de. Gerçeği açıklamaya yakın olduğunu söyledi. Ve sonra… ortadan kayboldu.

Maria yavaşça bir sandalyeye çöktü.

Hayatının tüm konuları tek bir noktada birleşti.

Carla sadece Marcus’un kazara ölmediğini bilmiyordu.

Katili bulmaya çalışıyordu.

Ve ortadan kayboldu.

Maria elleriyle yüzünü kapattı.

– Yani hikaye henüz bitmedi…

Elena yavaşça nefes verdi.

– Hayır. Ve eğer devam etmek istiyorsan… çok dikkatli olmalısın.

Maria başını kaldırıp ona baktı.

Artık kesinlikle biliyordu.

Sadece geçmişi bulmadı.

Henüz bitmemiş bir hikayeye geri döndü.