Parvana Saba – Duman cekilende (страница 2)
«Çətinlik peşənin özündə deyil,» — Leyla cavab verdi, — «şərtlərdədir.»
Kişi başını tərpətdi. Onlar bir neçə saniyə susaraq yanaşı addımladılar. Sükut narahat deyildi, amma boş da deyildi. Hər ikisi sanki sözləri seçirdi.
«Narahat etməyim, amma adınızı öyrənə bilərəm?» — kişi soruşdu.
«Leyla.»
«Rauf.»
Adı eşidən kimi içində izah olunmaz bir hiss oyandı. Bu, konkret bir xatirə deyildi. Daha çox yaxınlaşan bir kölgə kimi idi.
Onlar bulvarın kənarındakı kiçik kafeyə tərəf yönəldilər. Söhbət əvvəlcə ümumi mövzulardan başladı — şəhər, iş, son illərdə dəyişən həyat tempi. Rauf danışarkən sözlərini ölçürdü. Onun cümlələri tələsmirdi. Bəzən gözləri dənizə dikilir, sanki davamını düşünürdü.
Leyla bir şeyi tez hiss etdi: bu adam insanları dinləməyi bacarırdı. Söhbəti öz üzərinə çəkmir, qarşısındakını danışmağa vadar etmirdi, sadəcə yer açırdı.
Amma içində başqa bir sual böyüyürdü. Bu tanışlıq təsadüfdürmü?
Bir müddət sonra Rauf fincanını masaya qoydu və səsini bir qədər aşağı saldı.
«Leyla müəllimə… bir söz deməliyəm.»
Onun ürəyi bir anlıq sıxıldı. Bu müraciət forması — «müəllimə» — təsadüfi deyildi.
Rauf bir neçə saniyə susdu. Sanki sözlərin çəkisini ölçürdü.
«Bir neçə il əvvəl… sizin dərsinizdə baş verən hadisəni bilirəm.»
Hava dəyişdi.
Dəniz eyni idi, insanlar eyni qaydada hərəkət edirdi, amma Leylanın içində hər şey dondu.
«Bunu necə bilirsiniz?» — səsi sakit çıxdı, amma barmaqları fincanın kənarında gərildi.
Rauf baxışlarını qaçırmadı.
«Çünki o hadisədə adı keçən şagird… mənim qardaşımdır.»
Sözlər havada asılı qaldı.
Leyla dənizin səsini eşidirdi, amma eyni zamanda qulaqlarında o köhnə uğultu qayıdırdı. Arxa sırada dayanan o cüt göz yenidən canlandı. Qorxu. Qəzəb. Ümidsizlik.
İndi həmin baxışın kölgəsi qarşısında oturmuşdu.
Rauf davam etdi, səsi nə müdafiəçi, nə də ittihamedici idi. «Mən sizdən üzr istəmək üçün gəlməmişəm. Çünki bilirəm ki, bəzi hadisələr üzrlə düzəlmir. Amma həqiqəti bilmək istəyirəm. Həm özüm üçün, həm də… onun üçün.»
Leyla ilk dəfə bu hadisəyə başqa bir tərəfdən baxmağa məcbur oldu. O gün yalnız öz qorxusunu görmüşdü. İndi isə qarşısında həmin faciənin başqa bir daşıyıcısı oturmuşdu.
«Bəzən həqiqət insanı azad etmir,» — dedi yavaşca. «Sadəcə daha çox yük verir.»
Rauf başını aşağı saldı. «Yük onsuz da var.»
Külək gücləndi. Duman yenidən sıxlaşdı. Şəhər onları örtürdü.
Bu görüş təsadüf deyildi. Leyla bunu hiss edirdi. Həyatın riyazi dəqiqliyi olsaydı, bu nöqtədə iki xəttin kəsişməsi qaçılmaz olardı. Onların yolları indi bir nöqtədə toqquşmuşdu.
Və bu nöqtədən sonra heç nə əvvəlki kimi qalmayacaqdı.
III FƏSİL: Qorxunun ətaləti
Raufla ilk görüşdən sonra Leyla evə qayıdarkən yolun necə keçdiyini hiss etmədı. İçərişəhərin dar küçələri bu dəfə ona əvvəlkindən daha dar göründü. Daş divarlar sanki yaxınlaşmışdı. Hər addımda beynində eyni cümlə təkrar olunurdu: «Onun qardaşı.»
Evə daxil olanda işığı yandırmadı. Pəncərənin önündə dayanıb bir müddət qaranlıq şəhərə baxdı. Uzaqda dənizin üstündə zəif işıqlar titrəyirdi. Şəhər sakit idi, amma onun içində səssizlik yox idi.
İnsan qəribə məxluqdur, deyə düşündü. Ağıl təhlükəni tanıyır, amma ürək həmişə məntiqlə hərəkət etmir. Raufun baxışlarında təhdid yox idi. Əksinə, orada anlayış vardı. Amma keçmiş insanın şüurunda fakt kimi deyil, hiss kimi yaşayır. Və hisslər məntiqə tabe olmur.
O gecə yuxusu yarımçıq oldu. Yuxuda yenə sinif otağı vardı, amma bu dəfə arxa sırada yalnız bir nəfər yox idi. İki kölgə dayanmışdı. Birinin əlində metal parçası, digərinin baxışında səssiz sual.
Səhər məktəbdə hər şey adi qaydasında idi. Şagirdlər dərsə gecikirdi, kimsə dəftərini unutmuşdu, kimsə telefonunu gizlicə partanın altında saxlayırdı. Həyat davam edirdi. Lakin Leyla ilk dəfə olaraq öz sinfinə başqa gözlə baxdı. Arxa sıraya baxdı.
Orada indi başqa bir şagird otururdu — sakit, daim pəncərəyə baxan bir oğlan. Onun baxışlarında təhlükə yox idi, amma uzaqlıq vardı. Leyla birdən anladı ki, o hadisədən sonra o, şagirdlərə fərqli yanaşmağa başlayıb. Daha diqqətli, daha ehtiyatlı, daha məsafəli.
Dərsin ortasında qapı döyüldü. Direktor idi.
«Leyla müəllimə, bir dəqiqə zəhmət olmasa.»
Onun kabinetində həmişə ağır hava olurdu. Sənədlər, qovluqlar, yarımçıq cümlələr. Direktor uzun-uzadı danışmağı sevirdi, amma konkretlikdən qaçırdı.
«Eşitmişəm ki, son vaxtlar jurnalistlər məktəblərlə bağlı araşdırmalar aparır,» — səsini aşağı salaraq dedi. «Keçmiş hadisələrin yenidən gündəmə gəlməsi bizim üçün yaxşı olmaz.»
Конец ознакомительного фрагмента.
Текст предоставлен ООО «Литрес».
Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на Литрес.
Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.