Михаил Иванов – Пробуждение. Стихотворения и поэмы / Уһуктуу (страница 13)
Кыһыл күн сис үрдүн таарыйан
Наҕыллык күөрэйэн таҕыста,
Тумарык сабыытын быыһылаан
Сир иэнин симиктик сырдатта.
Көмнөҕү бүрүммүт бэс мастар
Кэриигэ тураннар нуктууллар,
Күөх лабаа киистэлэр быганнар
Кэлэр кэм сайынын саныыллар.
Сарсыарда кэлбитин уруйдаан
Тоҥсоҕой тоҥсуура дорулуур,
Нус – бааччы олоҕу туоһулаан
Үөлэспит унаарыйа буруолуур.
Здравствуй, зимнее утро!
Здравствуй, утро зимнее, задорное!
Столько ты снежинок принесло,
Что закрыло доверху узорное,
С росписью морозною стекло!
Ты ночную стужу огорошило,
Ледяной развеяло туман.
И следы зверья все запорошены
На груди охотничьих полян!
Заспанное солнышко румяное
Нехотя ползёт на небосвод.
Злобное, метельное, буранное
От него в сугробы заползёт,
Спрячется под елями и соснами.
В снежных шубах с головы до пят
Сладко грезит будущими вёснами
На лесной опушке их отряд!
Крепко спят колючие красавицы,
Дятел тратит понапрасну прыть!
Дым печной над крышей поднимается.
Здравствуй, утро! Продолжаем жить!
Оҕо сааспыт ардаҕа
Оҕо сааспыт ардаҕа
Отой атын курдуга,
Сайа охсон, санааҕа,
Салгынныын да ордуга.
Үрүйэчээн сыһыынан
Кылыгырыы сүүрэрэ,
Солко былыт быыһынан
Сайдам күммүт күлэрэ.
Ытыспытын тоһуйан
Таммах тута ооньуурбут,
Онтон олус дуоһуйан
Тутум үрдүүр буоларбыт.
Чалбааттана хаһыйан
Чалбах уутун ыһарбыт,
Күнү көрсө хайыһан
Кустук өҥүн көрөрбүт.
Оҕо сааспыт ардаҕа
Түргэнник да аастаҕа…
Саатар биирдэ эн кэлиий,
Сылам кэммин эргитиий!
Дожди детства
Детства босоногого дожди,
Кажется, особенными были.
Каждый дождик в душу находил
Путь-дорогу будто без усилий.
Как звенели новые ручьи —
Чище в жизни не слыхал вокала!
Разрывая облаков слои,
Солнце детвору благословляло!
Детство – это счастья берега!
Говорю сейчас не понарошку: 
