Мемдух Шевкет Эсендал – Bizim Nesibe (страница 11)

“Enişte, senin dediğine razı oldum; köylere çıkacağım amma biraz para ver de şu avukatlara vereyim.”

“Avukatlara benim param yeter mi? Onlara varını versen doyuramazsın!”

Aziz:

“Yok.” diyor. “Sen şimdi iki yüz lira ver, üst yanına karışma!”

“Karışmadık da böyle oldu ya. Karışsaydık şimdi avukatların ellerine düşmezdin.”

Avukatlara para verdiler, gene de Aziz’i kurtaramadılar. Bir yıl hapis hükmü giydi, yedi ay da yattı, çıktı. Çocuklarına da eniştesi baktı.

Hapisten çıktığı gündü. Eniştesi:

“Eee?” dedi. “Tuzcuoğlu, ne oldu? Şimdi ablan sana biraz para versin de çık köylere. Seni temizlerse köyler temizler, celeplik mi edeceksin, çerçilik mi, bak düşün de…”

Tuzcuoğlu:

“İyi amma enişte.” dedi. “Biz hapiste Tahsin Bey’in yeğeni ile tanıştık, ortak otçuluk yapacağız.”

“Sahi mi söylüyorsun?”

Aziz:

“Niye şaştın enişte? dedi. “Alışveriştir; adam batar da çıkar da…

“Eee, parayı nereden bulacaksın?”

“Para, sen vermez misin? Ablan versin diyordun ya!”

“On para vermiyorum. Hangi taş katıysa var kafanı ona çal!”

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «Литрес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на Литрес.

Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.