Мария Барышева – Злобный рыцарь (страница 69)

V razghovorie s sosiediami Kostiu nastorozhilo slovo, broshiennoie rieltierom - slovo, kotoroie, po utvierzhdieniiu Gieorghiia, nie imielo nikakogho znachieniia. On sprosil, naskol'ko chasto zvuchala ran'shie iz iegho kvartiry takaia muzyka, i rieltier priznalsia, chto za vriemia svoiei raboty slyshal ieie mozhiet paru raz i dazhie nie skazhiet, koghda eto bylo, no tochno ochien' davno.

- V ghorodie niemalo otlichnykh muzykantov, i ia to i dielo podumyval - a nie doghovorit'sia li s kakim-nibud' kuklovodom... - zadumchivo probormotal on, i istorik tut zhie zaiavil:

- Ia etogho nie slyshal!

Poslie chiegho niemiedlienno rietirovalsia. Rieltier, so smushchiennym vidom tozhie otklanialsia, proighnorirovav triebovaniie Kosti siiu zhie siekundu obiasnit', o chiem tol'ko chto shla riech'. Koghda zhie on vnov' zadal etot vopros nastavniku, tot vniezapno razozlilsia i posovietoval Dienisovu nie zabivat' siebie gholovu vsiakoi chiepukhoi. Poslie etogho sovieta Kostie, razumieietsia, stalo ieshchie intieriesniei. Kuklovody... Chto eto znachit? Ieshchie kakiie-to sluzhby? Ili provinivshiiesia vrodie musorshchikov?..

- Niet-niet-niet! - zakrichal Kostia, zamietiv, chto Ania tishkom nachala svorachivat' k domu. - Rano! Ieshchie kruzhok! Nie mukhliui! Zanimat'sia - tak zanimat'sia!

- Khotia... - udruchienno probormotal iegho flint, - naviernoie ieshchie chut'-chut'... iesli nie svalius'...

- Nie svalish'sia! Vpieried! Vpieried!

Park vnov' nachal podskakivat' vvierkh-vniz, i Kostia, udovlietvorienno kivnuv, odiernul pidzhak i popravil ghalstuk, poslie chiegho niedovol'no poshievielil pal'tsami nogh v chiernykh noskakh. Obuv' iemu poka tak i nie udavalas', a vot i pidzhak, i briuki, i rubashka, i ghalstuk, iesli nie brat' vo vnimaniie khaotichnoie smieshieniie tsvietov i matierii, a takzhie krivyie shvy, po formie poluchilis' praktichieski takimi, kakimi i dolzhny byt'. Ieshchie niemnogho - i on smozhiet odievat'sia tak, kak privyk. Kostia vspomnil svoi piervyie koshmarnyie nariady i ukhmyl'nulsia. Nad nim uzhie nie smieialis', tiepier' on byl prosto sierditym muzhikom v obychnom plokhom kostiumie, a takikh zdies' bylo polnym-polno. Tiennisnaia rakietka, zakriepliennaia vierievkoi, uiutno pokhlopyvala Dienisova po spinie - rakietka, prievzoshiedshaia vsie iegho ozhidaniia v drakakh s ghnusnikami i mrachniaghami.

- Tozhie svoiu ghoniaiesh'? Ia tiebia ran'shie nie vidiela.

S nim poravnialas' khranitiel'nitsa, sidievshaia na pliechie molodoi zhienshchiny v iarko-siniem sportivnom kostiumie, za kotoroi, tolkaias', nieslis' dva prizrachnykh pudielia i malien'kaia dvorniazhka. Zhienshchina biezhala miedlienno, smieshno podpryghivaia i shumno dysha, i khranitiel'nitsu podbrasyvalo, slovno ona iekhala na norovistoi loshadi.

- Trietii raz tol'ko biezhim, - otozvalsia Kostia. - S trudom ulomal.

- Nu, raz ulomal, to molodiets! Moia von to i dielo brosaiet, takaia sonia! Dobroie utro, Siemien Andrieich!

- Zdravstvuitie, Svietochka, - otozvalsia shchuplyi khranitiel', proiezzhavshii mimo na bieghushchiem bodroi trustsoi pozhilom muzhichkie. - Tiemien'-to kakaia, ekh! Nu skol'ko zh ghovorit', - on pokhlopal svoiegho flinta po makushkie, - bieghat' mozhno i popozzhie! Ty zh tri ghoda kak na piensii - zachiem vstavat' v takuiu ran'?!

Khranitiel' vmiestie s flintom sviernuli v storonu iel'nika, khranitiel'nitsa s sobakami i siniekostiumnoi damoi pobiezhali chieriez park naiskosok, i Kostia snova ostalsia v odinochiestvie. Po doroghie promchalos' taksi, za kotorym razvievalsia niebol'shoi dorozhnik, vyghliadiashchii ochien' sonnym, ieshchie odin vykatilsia otkuda-to iz dvorovogho zakoulka i prinialsia tshchatiel'no issliedovat' trassu, smieshno pieriebieghaia ot odnoi obochiny k drughoi. Niepodalieku proshiel podpolkovnik s rotvieilierom na povodkie i ieshchie dvumia, prizrachnymi, dierzhashchimisia chut' vpieriedi, i s iegho pliecha Kostie privietstvienno kivnul istorik, poslie chiegho sdielal pal'tsami takoie dvizhieniie, budto pieriebiral nievidimyie klavishi. Kostia otvietil nieopriedieliennym zhiestom - mol, iemu sieichas nie do etogho, i istorik, pokazav, chto v dolghu nie ostanietsia, uiekhal. Sviazi, znakomstva... S kazhdym dniem etikh znakomstv stanovilos' vsie bol'shie. On znal pochti vsie litsa, vstriechaiushchiiesia iemu po doroghie na rabotu, i ko mnoghim iz etikh lits uzhie prilaghalis' imiena. S niekotorymi on nachal zdorovat'sia, razghovarivat', staraias' viesti siebia druzhieliubno, i vnimatiel'no vyslushival khranitiel'nits, okhotno davavshikh riekomiendatsii mastieram-parikmakhieram i salonam krasoty (iegho sobstviennyi mastier dostatku flinta nie sootvietstvoval nikak). Pokoinaia stilistka, khranitiel'nitsa bankovskoi kassirshi, s kotoroi Kostia poznakomilsia v avtobusie, kritichno oghliadiev iegho flinta, nadavala Dienisovu sovietov po makiiazhu i odiezhdie, i Kostia staratiel'no zapisal ikh karandashom na smiatykh klietchatykh listkakh - i to, i drughoie pritashchil Dvornik v uplatu za triet'iu portsiiu muzykal'nogho kaifa. Vprochiem, Dienisov primierno priedstavlial siebie nieobkhodimyi vnieshnii vid svoiegho flinta. K sozhalieniiu, Aniu niel'zia bylo vytianut' po viertikali, ibo privliekatiel'naia zhienshchina dolzhna byt' vysokoi i dlinnonoghoi. No, po krainiei mierie ona dolzhna byla priediel'no pokhudiet' i naproch' izmienit' pokhodku i osanku. Ieshchie iei nie pomieshal by khoroshii zaghar. A tsviet volos luchshie pomieniat' na zolotistyi. Stilistka, pravda, v otviet na eto s somnieniiem pokachala gholovoi, no tut Kostie ieie soviet nie byl nuzhien. Zolotistyi - i tochka! On tak rieshil. A Ingha eto rieshieniie odobrila, poputno nadavav sovietov po diietie i odiezhnym maghazinam.

Razumieietsia, Dienisov nikomu iz nikh nie skazal, kakim tsiennym flintom obladaiet - ieshchie nie khvatalo. Vsie nuzhno kak slieduiet produmat'. Osobienno to, kak pierieniesti vsie eti plany v gholovu Liemieshievoi i kak dostat' dieniegh na ikh ispolnieniie. Dlia niegho pri zhizni eto byli siemiechki, no dlia Ani summa zaniebiesnaia. Ielki, kak nieudobno-to khranit' biednogho flinta!

- Tak... - bormotal Kostia, pri fonarnom svietie prosmatrivaia sobstviennyie zapisi, - tak, tak... Gospodi, bielibierda kakaia-to, ia nichiegho nie ponimaiu!..

Razumieietsia, on priekrasno razbiralsia v tom, kak dolzhna vyghliadiet' zhienshchina. No vot kakim obrazom vsie eto dostighaietsia - soviershienno nieiasno. Takaia kucha sostavliaiushchikh! Iesli postiepienno vdalblivat' svoiemu flintu v gholovu kazhduiu dietal' - na eto zhie uidiet liet sto! A iesli srazu, da ieshchie prinimaia vo vnimaniie ieie nierieshitiel'nost', strakh i dikuiu zakomplieksovannost' - zadacha nie po pliechu i matieromu khranitieliu! Chto zh dielat'?

Niepodalieku probiezhala ieshchie odna fizkul'turnitsa, na gholovie kotoroi, izdavaia unylyie bliuzovyie zvuki, sidiela krupnaia mrachniagha, vialo boltaia nieriashlivymi kryl'iami i prolivaia nastol'ko krupnyie sliezy, chto Kostia rassmotriel ikh dazhie s takogho rasstoianiia. Vokrugh fizkul'turnitsy vspoloshieno pryghala ieie khranitiel'nitsa, ispughanno rughaias' i nieumielo tycha v mrachniaghu kakoi-to palkoi, s piskom otskakivaia, kak tol'ko navstriechu palkie vystrielivala dlinnaia koghtistaia lapa. Sudia po nariadu, khranitiel'nitsa byla mal'kom.

- Po ghlazam biei! - sniskhoditiel'no kriknul Kostia, priedvaritiel'no ubiedivshis', chto vokrugh iegho sobstviennogho flinta niet nikakoi opasnosti i on, Dienisov, mozhiet pozvolit' siebie niemnogho otvliech'sia. - Biei po ghlazam - oni srazu khvatku oslabliaiut. I sshibai tut zhie - vnie flinta oni namnogho slabieie i miedliennieie!

- Ia ieie boius'! - vzvizghnula v otviet dievchonka. - Von kakiie lapy!

- A u tiebia palka, dura! Biei davai, a to nie skiniesh' potom! Da biei kak slieduiet, a nie tych' - eto zh nie varienaia kartoshka! Mozhiesh' ieshchie zasmieiat'sia ponatural'niei - oni ot etogho biesiatsia i tieriaiut oriientatsiiu.

- U nieie koghti!

- A ty oriesh' protivno!

Dievchonka zatikhla, i niekotoroie vriemia Kostia nichiegho nie slyshal, tol'ko udaliaiushchiiesia akhi i zlobnoie mrachniaghovskoie shipieniie. Dievchonka i ieie flint uzhie pochti skrylis' za povorotom, koghda do Dienisova dolietiel prighlushiennyi rasstoianiiem vostorzhiennyi krik:

- Ottsiepilasia!.. Upala i kultykhaietsia!

- Nu i valitie ottuda, poka ona nie ochukhalas'! - riavknul Kostia. - I nie podpuskai ieie! Iesli za diesiat' minut nie pritsiepitsia - sama sdokhniet!

- ...sho!.. - poslyshalos' iz-za ieliei, i Kostia usmiekhnulsia:

- Molodiezh'!.. I ghdie ukhitrilas' podtsiepit' v takuiu ran'?!.. Dyshi ghlubzhie! Zakanchivaiem kruzhok - i domoi, u nas ieshchie kucha diel! - Kostia druzhieliubno pokhlopal Aniu po makushkie i snova utknulsia v svoi zapisi, to i dielo poghliadyvaia po storonam. - Svietlo-korichnievyi ot kraia vierkhniegho vieka... ghospodi, ierundoi zanimaius' kakoi-to!..

Vdaliekie vozlie fonaria miel'knul odinokii ghnusnik, i Kostia provodil iegho nastorozhiennym vzghliadom, potom obiernulsia na priblizhaiushchiisia topot i udivlienno pripodnial brovi.