Кир Булычев – Выкраданне чарадзея (страница 91)
— Твая праўда, брат, — сказаў Раман Фрыдрыху. — Дзякуй табе.
Кін быў нерухомы.
— Гэта першы чалавек, які развязаў вузел майго блазна.
— І таму яго трэба забіць, — сказаў рыцар. Раман схапіў з-за стала тоўстую вяроўку і моцна звязаў Кіну рукі.
— Пачакай, — сказаў Раман. — Ён размаўляе па-латыні не горш за нас з табою і ведае імя Бертольда. Хутка вернецца мой блазан і дапытае яго. Ён дапытае яго як трэба. агнём.
— Як хочаш, — сказаў Фрыдрых. — Я чуў, што ты наблізіўся да адкрыцця тайны золата.
— Ага, — сказаў Раман. — Я наблізіўся. Але гэта доўгая праца. Гэта будзе не сёння. Я турбуюся за лёс гэтай працы.
— Ці толькі працы?
— І свой, і маіх памочнікаў.
— Чым мы табе можам быць карысныя?
— Ты ведаеш чым — ты мой даўні знаёмы. Ты страціў руку, калі ў тваім замку адбыўся выбух рэторты, хоць і кажаш, што гэта здарылася ў бітве з сарацынамі.
— Дапусцім, — сказаў рыцар.
— Мне галоўнае — захаваць усё гэта. Каб працаваць далей.
— Пахвальна. Але калі нашыя пойдуць заўтра на штурм, як я магу абяцаць табе бяспеку?
— І не толькі мне, брат, — сказаў Раман. — Ты ведаеш, што ў нас жыве польская князёўна?
Шар зноў прыблізіўся да Кіна. Губы ў Кіна заварушыліся, і шар перадаў яго шэпт:
— Дрэнь справы. Думай, Жуль… Жуль кіўнуў, нібыта Кін мог убачыць яго. І павярнуўся да Ганны — можа, шукаў спачування?
— Калі ты пойдзеш, я не спраўлюся з машынаю? — спыталася Ганна.
— Не, мая дзяўчынка, — сказаў Жуль ціха. — Табе не выцягнуць нас.
Раман і рыцар паднялі галовы.
— Нехта ідзе, — хутка сказаў Раман хлопцу. — Затрымай яго. Я вярнуся. — Рыцар цяжка ўстаў з-за стала і апусціў капюшон.
— Завязаць вочы? — спытаўся Фрыдрых.
Раман махнуў рукою.
— Я выйду з табою. Хутчэй.
Патайныя дзверы зачыніліся за рыцарам і Раманам.
Блазан спусціўся па лесвіцы.
— Дзе гаспадар? — спытаўся ён.
— Не ведаю, — сказаў хлопец.
— Уцёк да ордэнскіх братоў? Не, ён адзін не ўцячэ. Яму ўсё гэта патрэбна… гэтае яго золата… Гэтая яго ўлада і слава.
22
— Жуль, — сказала Ганна, — я ведаю, што рабіць.
— Праўда? — Жуль зноў павялічыў Кінаў твар. Кін глядзеў на блазна.
— Я падобная на Магду. Ты сам сказаў, што я падобная на Магду.
— Якую яшчэ Магду? — у Жулевых вачах была туга.
— Польскую князёўну, Магдалену.
— Ну і што?
— Жуль, я пайду туды. Замест яе.
— Ты што, з глузду з'ехала? Не кажы глупства. Цябе пазнаюць. Мне яшчэ не хапала тваёй смерці. І куды мы князёўну дзенем?
— Ды слухай спакойна. Жуль, мілы, у нас з табою няма іншага выйсця. Хутка будзе світаць. Кін звязаны і бяссільны.
— Сціхні. І без тваіх ідэй моташна.
— Усё вельмі проста. Ты можаш мяне высадзіць у любым месцы.
— Вядома. — Ён паціснуў плячыма.
— Тады высадзі мяне ў князёўнінай спальні. Гэта адзінае выйсце. Зразумей нарэшце. Калі я не прабяруся да Кіна ў бліжэйшыя хвіліны, ён загіне. Я ўжо не кажу, што праваліцца вашая справа. Кін можа загінуць. І мне гэта не ўсё роўна!
— Ты хочаш сказаць, што мне ўсё роўна? Ты што думаеш, Кін першы? Думаеш, ніхто з нас не гінуў?..
З акенца павеяла вільготным халадком — надвор'е ў дваццатым стагоддзі таксама пачало псавацца. Брахалі сабакі. Ганна раптам адчула сябе ўдвая старэйшаю за Жуля.
— Не ў гэтым справа! Вядзі шар! Будзь мужчынам, Жуль! Вы азнаёмілі мяне з вашай справай…
— Так, але… — Жуль сумеўся. — Занадта мы ўжо лезем у мінулае.
— Перажывём. Успомні: Кін ляжыць звязаны.
Жуль некалькі секунд сядзеў нерухома. Потым рэзка павярнуўся, кінуў позірк на Ганну.
— Можа атрымацца так, што я не змагу сачыць за табою.
— Не марнуй часу. Вядзі шар у церам. Мне ж трэба пераадзецца.
— Пачакай, можа быць…
— Паехалі, Жуль, міленькі!
Ганну ахапіла ліхаманкавае нецярпенне, як бы перад скачком з парашутам, і было страшна, але страх запазніцца скочыць своечасова быў яшчэ большы.
Шар пакінуў Раманаву хату, праляцеў над дахам. Краем вока Ганна заўважыла агеньчыкі на сценах і далёкае зарыва. Наперадзе быў церам.
Шар завіс у калідоры, павольна папоўз уздоўж цёмных сцен. Ганна падышла да рамы, хацела ўвайсці, потым апамяталася, пачала паспешна сцягваць кофту…
— Усё чыста, — сказаў Жуль. — Можна.
— Пачакай! — крыкнула Ганна. — Я ж не магу там пакінуць вопратку…
Князёўна спала на нізкім куфры з цвёрдым узгалоўем, накрыўшыся коўдрай са шкур. Адзінокі каганец мігцеў на стале. Па шыбе з слюды сцякалі каплі дажджу. Шар закружыўся па пакоі, абышоў усе куткі і спыніўся перад заднімі, зачыненымі дзвярыма…
— Май на ўвазе, што там спіць яе цётка, — сказаў Жуль.
Потым іншым голасам, прагнаўшы сумненні:
— Добра. Цяпер слухай уважліва. Момант пераносу не павінен мець памылак.
Жуль падняўся, дастаў з пульта плоскую аплатку, крыху меншую за капеечную манетку, прыціснуў яе Ганне пад левым вухам. Аплатка была халаднаватая, цмокнуўшы, яна прысмакталася да скуры.
— Каб вярнуцца, ты павінна замкнуць поле. Для гэтага дакранаешся пальцам да гэтага… прысоска. Я цябе выцягну. Будзеш там прызямляцца — крыху падагні ногі, каб не стукнуцца.
Польская князёўна павярнулася ў сне, заварушыла губамі. Рука ўпала ўніз — сагнутыя пальцы дакрануліся да падлогі.