Рамис Латыпов – Кит… Китмә!… (страница 3)

Йолдыз. Алдама син мине дә, үзеңне дә! Мин йөри алырлык хәлдә түгел инде. Алдырырга кирәк түгел иде миңа бу күлмәкне. Киеп карадым, бар, кире илтеп бир.

Алтай. Юк, без бит инде сөйләштек.

Йолдыз. Юк, алып кит. Мин инде киеп карадым.

Алтай (Йолдызны күтәреп ала). Кая, мин сиңа булышыйм

Йолдыз (Йодрыклары белән Алтайга суккалый). Тимә миңа!

Алтай (Еларга җитешеп). Йолдызым, алай димә инде.

Йолдыз. Җитте, булды. Мин йөреп карадым. Басып торырлык хәлем юк.

Алтай. Мин сиңа шуны әйтмәкче идем, иркәм. Бер киңәшем бар иде.

Йолдыз. Ни әйтмәкче буласың, кадерлем?

Алтай. Йолдыз. Ни. Мин сине яратам. (Үбеп ала, кыз игътибар белән тыңлый). Мин сиңа киңәш итеп шуны әйтмәкче идем. Ни… Кыскасы, шул. Без туй көнен алгаракка күчерик!

Йолдыз (Әсәренеп). Кайчанга?

Алтай. Бу атнага!

Йолдыз. Рәхмәт… Рәхмәт, Алтай… (Тәрәзәгә карап, бу дөньядан китә). Якты дөнья, каласың бит! Китәм бит! Булмый, булмый, нишләсәң дә!

Алтай. Йолдыз, иркәм… Алайса, безнең тамаданың чит илгә китәсе бар икән, анда аңа бик яхшы эш тәкъдим иткәннәр…

Йолдыз (Бүлдереп). Тукта. Дәшмә… Мин аңладым барысын да. Димәк минем бер атна да гомерем калмаган?

Алтай. Йолдыз, син нәрсә әйтәсең, мин бит алай димәдем!

Йолдыз. Мин аңладым, Алтай. Рәхмәт сиңа, синнән башка беркем дә миңа бу сүзне әйтмәс иде. Курыкма, синең әйткәнеңне әнигә сиздермәм.

Алтай (Коты алынып). Мин бит алай димәдем, ни… Мин бит сине яратам.

Йолдыз. Мин дә сине яратам, Алтай!!! Шуңа да, яратуым хакына, өзелеп сорыйм шушы күкләрдән – Үлем, кайда йөрисең син?! Көтеп торма туй җиткәнен, мине дә, башкаларны да газаплама! Кил син, Үлем, алып кит мине үзең белән! Кил минем яныма, йөрмә адашып. Үлем, көтәм сине!

Алтай. Алай димә!

Күк күкри. Яшен яшьни. Икесе дә сискәнеп куялар.

Йолдыз. Ни булды?

Алтай. Әнә, ялгыш сөйләшсәң. Яшен сугып үтерер үзеңне!

Йолдыз. Суксын! Алып китсен мине!

Күк күкри, урамда машина сигнализацияләре эшли башлаган тавыш ишетелә, кешеләр тавышланыша.

Алтай. Нидер булган бугай.

Алтай тәрәзәгә үрелеп, урамны карамакчы була. Турат атылып керә. Күзе башы акайган.

Турат. Балдыз! Кайда син?

Алтай. Өйдә түгел ул.

Йолдыз. Нәрсә булды?

Турат. Анда ни! Карале! Авылдан сезгә дип биреп җибәрелгән әтәчне суйдым, ә ул башсыз килеш ишегалдында йөгереп китте! Акылдан шашам бугай мин!

Йолдаз. Ничек?

Алтай. Тынып бетмәгән булгандыр!

Турат. Ничек тынып бетмәсен, мин аның артыннан чабып та тота алмадым! Суелган әтәч иде бит инде ул! Чыгып карале! Карале! Ул бит башы киселгән килеш тик йөри. Исән әтәч кебек! Тик йөри! Күз алдыңа китереп кара! Юк, тукта, чыкма. Нигә сезгә кердем соң мин? Туктале.

Чыгып йөгерә, кире керә, тагын йөгереп чыгып китә, тагы керә.

Турат. Нәрсәгә кердем соң мин сезгә, шалтыратыгыз әле. Чакырт әле ветеринарны.

Айбикә. Нигә?

Турат. Әтәч нитте бит!

Йолдыз белән Алтай көлеп җибәрәләр. Аларга карап торып Турат тә көлә башлый. Башын тотып, урындыкка утыра.

Турат. Уф, аякларымның җегәре бетте. Сез мине тилегә саныйсыздыр инде. Чынлап. Суелган әтәч, тере кебек йөри. Сеңелем авылдан биреп җибәргән иде. Әтәч түгел, Кощей Бессмертный булып чыкты бугай.

Көлешәләр. Айбикә йөгереп килеп керә.

Айбикә. Уф, үләм. Җизни, әйдә чык әле! Сине эзләп кердем!

Турат. Ни булды?

Айбикә. Шакатырлык хәл. Ни… Уф! Аппак әби юган вакытта торып утырган.

Бөтенесе бергә. Ничек?!!!

Айбикә (Куркып). Белмим. Анда бөтен хатын-кыз чыр-чу килеп чабышып чыгып чаптылар, ничек берсенә дә йөрәк өянәге булмаган. Аппак әби урамга чыкты, нигә мине мондый чүпрәкләргә төрдегез дип ачулана. Янына барырга куркалар, синең туган апаң бит, бар әле янына!

Алтай. Ул мәрткә киткән булгандыр!

Айбикә. Соң нинди мәрткә китү инде, каладан ярып кайтардылар бит аны!

Турат. Әкәмәт. Теге әтәч белән туган тиешле түгелдер бит инде ул!

Айбикә (Нервлы тавыш белән көлә башлый). Гомере бетмәгән булгандыр! Үләм дигән Хәтирә әби дә торып утырган әнә, гомере бетмәгәч!

Алтай. Мин дә әйтәм бит шулай дип…

Турат (Куркынган тавыш белән). Ә әтәч? Мин аны тота да алмадым. Ул һаман да үлмәгән иде әле…

Айбикә бик нык куркып әле җизнәсенә, әле Йолдызга карап тора.

Йолдыз. Оныт инде син ул тавыгыңны!

Айбикә. Куркудан сине кереп куркыттым бугай, кызым. Алтай, син монда калып тор. Без Аппак әбиең янына барып килик.

Турат белән Айбикә чыгып китәләр.

Алтай. Әйттем мин сиңа теләсә ни сөйләшергә ярамый дип. Куркыныч сүзләрне әйтергә ярамый. Үлемне телгә алырга ярамый.

Йолдыз. Юк, Алтай. Үлемне көтеп ятуы бик авыр. Шуңа әйтәм дә инде, кил, Үлем, алып кит мине, дим.

Алтай. Килсен иде ул, Үлем! Шушы кулларым белән үзенең җанын алыр идем!

Тын гына торалар. Бүлмәнең бер читендәге пәрдә арты якты булып китә.

Йолдыз. Алтай, мин куркам, ни ул?

Алтай. Кызык. Пәрдә артында кеше бар кебек. Ут чыбыгы янып ятмыймы анда?

Барып, пәрдәне ачып җибәрә. Пәрдә артында бөтен киеме сап-сары, башына төрле чәчәкләрдән такыяләр кигән искиткеч чибәр кызны күреп, куркып, артка егылып китә. Йолдыз чырылдап кычкырып, юрган астына кереп кача.

Алтай. Кем син?

Үлем. Мин – Үлем.